[gallery_bank type=”images” format=”filmstrip” title=”true” desc=”false” img_in_row=”3″ animation_effect=”tada” image_width=”600″ album_title=”false” album_id=”18″]
ο πεχλιβάνηςΜια νύχτα θα `ρθει από μακριά, βρε αμάν αμάν αέρας Πεχλιβάνης να μην μπορείς να κοιμηθείς, βρε αμάν αμάν μόλις τον ανασάνεις. Θα `χει θυμάρι στα μαλλιά, βρε αμάν αμάν κράνα για σκουλαρίκια και μες στο στόμα θα γυρνά, βρε αμάν αμάν ρητορικά χαλίκια. Θα κατεβεί σαν άρχοντας, βρε αμάν αμάν θα κατεβεί σαν λύκος να πάρει χρώμα και ζωή, βρε αμάν αμάν της μοναξιάς ο κήπος. Τα μελισσάκια θα γυρνούν, βρε αμάν αμάν γύρω απ’ τις πολυθρόνες και το νερό το κρύσταλλο, βρε αμάν αμάν θα ρέει απ’ τις οθόνες. Αέρα να `σαι τιμωρός, βρε αμάν αμάν να `σαι και παιχνιδιάρης κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, βρε αμάν αμάν να `ρθεις να μου την πάρεις, για να κοιτάει από ψηλά, βρε αμάν αμάν του κόσμου τη ραστώνη, να ξεχαστεί σαν των βουνών, βρε αμάν αμάν το περσινό το χιόνι. |
|
|
η τράταΜε μια τράτα ολόχρυση με σουρωτήρι πάτο, στο σκότος πλέει αβύθιστη με πλήρωμα φευγάτο. Αντί πανιά πουκάμισα και για κουπιά τα χέρια, ψαρεύει αναστεναγμούς και τους πουλάει στ’ αστέρια. Ωρέ η βάρκα μας, γκιόσα ωρέ η κουρελού, γκιόσα. Βρε πότε `δω και πότε αλλού μες τα πελάγη τ’ ουρανού. Ωρέ πότε `δω και πότε αλλού η βάρκα μας η κουρελού. Χιλιάδες μάτια την κοιτάν καρδιές την προσκυνάνε, κι όσοι παραλογίζονται που πάει τη ρωτάνε. Πηγαίνω μεσοπέλαγα με τ’ άλμπουρα της νίκης, για να χτενίσω τα λυτά μαλλιά της Βερενίκης Ωρέ η βάρκα μας, γκιόσα ωρέ η κουρελού, γκιόσα. Ρε πότε `δω και πότε αλλού μες τα πελάγη τ’ ουρανού. Ωρέ πότε `δω και πότε αλλού η βάρκα μας η κουρελού Φεγγάρι παλιοφέγγαρο φεγγάρι μεταξένιο, τη νύχτα κάνεις φωτεινή κι εμένα αλλοπαρμένο. Οι πρώτοι και καλύτεροι σε ψάχναν στα ρυάκια, κι εγώ από τη Λάρισα σου στέλνω τραγουδάκια. Ωρέ η βάρκα μας, γκιόσα ωρέ η κουρελού, γκιόσα. Ρε πότε `δω και πότε αλλού μες τα πελάγη τ’ ουρανού. Ωρέ πότε `δω και πότε αλλού η σελήνη μας η κουρελού. |
ο αποσπερίτης
ο πλανήτης Έσπερος,δηλαδή ο δεύτερος σε απόσταση από τον Ήλιο πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος, η Αφροδίτη, που εμφανίζεται πρώτος το βράδυ και εξαφανίζεται τελευταίος το πρωί ως Αυγερινός. Το λαμπρότερο φυσικό σώμα στον έναστρο ουρανό μετά τη Σελήνη.
Από όλα τα άστρα του ουρανού…το λαμπρότερο και το πιο μόνο.
Κάπως έτσι ξεκινάει και το δικό μας ταξίδι, για να χάσουμε λίγα βήματα παρακάτω τον προορισμό και να πλανηθούμε σε νέους δρόμους, άνγωστους και πρωτοειδωμένους /
Καλό ταξίδι σε όλα τα άστρα εκεί έξω.
______________________________
Η μέρα φεύγει ποιος την κλέβει
ήξερα μα ξέχασα
όσοι δουλέψαν κι όσοι παιδέψαν
τα λερωμένα πέταξαν
Κι εσύ αποσπερίτη μου
του δειλινού ταιριάζεις
άδολα είναι τα μάτια σου
και μην τα κατεβάζεις
Οι πολιτείες πάντα χορεύουν
σε ρυθμό κιρκαδιανό
τα φώτα ανάβουν να προλάβουν
της νύχτας το μετέωρο
Κι εσύ αποσπερίτη μου
του δειλινού ταιριάζεις
άδολα είναι τα μάτια σου
και μην τα κατεβάζεις
Τα βήματά μας άθελά μας
είναι δώρα ακριβά
γι’ αυτούς που μένουν και περιμένουν
το σούρουπο μιαν αγκαλιά
Κι εσύ αποσπερίτη μου
του δειλινού ταιριάζεις
άδολα είναι τα μάτια σου
και μην τα κατεβάζεις
Μες στο σκοτάδι θα ‘ρθουν πάλι
μακρινές μαρμαρυγές
να ψιθυρίσουν να θυμίσουν
τρεις απανωτές φορές
