Ο ΤΡΕΛΟΣ
Κάποτε ήταν λοιπόν ένα παιδί που είχε όνειρο να κατακτήσει τη ζωή
ήξερε πως είναι δύσκολο αλλά
τα όνειρα δε γίνονται πάντα αληθινά..
έτσι από μικρός είχε υιοθετήσει το παρατσούκλι τρελός
γιατί έβλεπε τον κόσμο με τα ματιά του αλλιώς
με φίλους παιδικούς ξέγνοιαστα περνούσε
μα μέσα στο σπίτι του όλα τα ξεχνούσε..
φωνές, και βρισιές τον χτυπούσαν στην καρδιά
αυτός δεν είχε γνωρίσει μαμά ούτε μπαμπά
αφού ο πόνος κυλούσε σαν δάκρυ κάθε βράδυ, εκεί που δεν τον έβλεπε κανείς μες στο σκοτάδι (…)
καθώς πέρασαν τα χρόνια αυτός μεγάλωσε μα δεν ξέχασε
ήταν ακόμα νέος μα ένιωθε πως γέρασε
πάλεψε και μπήκε στο πανεπιστήμιο
κέρδισε με την αξία του κάθε άδικο και τίμιο
οι γονείς τον ξέχασαν μα και πότε τον θυμόταν;
απλά κοιτούσε στα αστέρια και ονειρευόταν..
κάπου στα 20 γνώρισε τη μεγάλη του αγάπη
δεν εμπιστευόταν εύκολα απλά το είχε μάθει
φοβόταν στην αρχή μα της έδωσε τα πάντα
έτσι δέθηκε μαζί της και του έδωσε τα πάντα..
όμως μέσα του είχε ένα απέραντο κενό
ήταν ίσως γιατί ποτέ δεν άκουσε το σ αγαπώ
από μικρός, κι έτσι τώρα πονούσε
κι ας είχε κάτι αληθινό, η ψυχή του το ξεχνούσε..
ο φόβος τον είχε πια αλλάξει
και η κοπέλα του οριστικά τον είχε πλέον χάσει
άνοιξε ξανά την παιδική πληγή
κι ας πέρασαν τα χρόνια συνέχιζε να αιμορραγεί
το φεγγάρι ήταν η μόνη του συντρόφια
μα όταν έσβηνε αυτό επέστρεφε στη μοναξιά..
έτσι πέρασαν τα χρόνια και αυτός σκότωνε κάθε μέρα το εγώ του
με τσιγάρο και ποτό πότιζε τον εαυτό του
θυμότανε κάθε στιγμή απ τη ζωή του
και ας είχε πονέσει τις κουβαλούσε μαζί του(…)
κλαίγοντας σε μια θάλασσα μπήκε μες το κύμα
προσπαθώντας να σβήσει για πάντα αυτό το στίγμα
στα αστέρια η καρδιά του συνέχιζε να χτυπά
και στην κοπελιά του ψιθύριζε ακόμα πως αγάπα
στα όνειρα που έβλεπε κάθε βράδυ εκείνη
τον έβλεπε σαν άστρο που λίγο λίγο τείνει
να πέσει να φύγει να χαθεί στο κενό
αναπόφευκτα μια ευχή ένα σ αγαπώ
Μην ξεχνάς λοιπόν ποτέ να αγαπάς
για όποιον μισείς η για όποιον πονάς
το έζησα παλιά μα ήμουν αληθινός
τώρα για σένα είμαι απλά ένας τρελός
