thegreekcloud | 11.05.2015 | 14:23
Γεράσιμος Χαριτόπουλος
Πολλές φορές πολιτικοί (αλλά και πολίτες) μιλώντας γι’ αυτή τη χώρα αναφέρονται σε δραματικούς, θεατρικούς σχεδόν τόνους στον «τόπο που γεννήθηκε η δημοκρατία» – και πράγματι, γεωγραφικά μέσα πέφτουν, δυόμισι χιλιάδες περίπου χρόνια πίσω – με φωνές βροντώδεις και σίγουρες, σαν να πρόκειται για κάτι που έγινε προχθές από τον παππού τους και οι ίδιοι, παρά τρίχα δεν το πρόλαβαν.
Δυστυχώς όμως η σύγχρονη Ελλάδα, σε αντίθεση με την αρχαία, ούτε καμία ιδιαίτερα μακρόχρονη παράδοση έχει σ’ αυτό που ξέρουμε ως δημοκρατία, ούτε και διακρίνεται ιδιαίτερα για τα δημοκρατικά της αντανακλαστικά. Τι εννοώ;
Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών στη Βρετανία, στις οποίες, κόντρα στις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων οι Συντηρητικοί κατήγαγαν μια καθαρή νίκη, βροχή πέφτουν οι παραιτήσεις αρχηγών μικρότερων ή και μεγαλύτερων κομμάτων που δεν τα πήγαν καλά.
Παραιτήθηκε ο Nick Clegg των Φιλελεύθερων Δημοκρατών (LIiberal Democrats), παραιτήθηκε ο πιο γνωστός μας Nigel Farage του «Κόμματος Ανεξαρτησίας» (UKIP), παραιτήθηκε κι ο Ed Miliband των Εργατικών. Παραιτήθηκαν, όπως δεν παραιτήθηκε ο Αντώνης Σαμαράς (και κανείς άλλος πολιτικός αρχηγός) μετά τις δικές μας εκλογές και τη συντριπτική ήττα του κόμματός του.
Και παρά τις ήττες των κομμάτων τους κι αυτή την ομοβροντία παραιτήσεων των αρχηγών οι βουλευτές, ακόμα και (ιδίως αυτοί) των μεγάλων χαμένων Εργατικών, θα γεμίζουν σε λίγες μέρες, φασαριώδεις, ενθουσιώδεις, ζωντανοί, τα καθίσματα που τους αναλογούν στο βρετανικό κοινοβούλιο – όσο κι αν δεν θα τους αρέσει να έχουν απέναντί τους μια ακόμα κυβέρνηση Συντηρητικών. Με τον ίδιο τρόπο που οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ απουσιάζουν «επιδεικτικά» από τα δικά τους έδρανα, στο ελληνικό κοινοβούλιο, από τις 25 του περασμένου Γενάρη μέχρι και σήμερα. Γιατί η δημοκρατία δεν αποτελεί μόνον ή αποκλειστικά ένα (ακόμα) πολίτευμα, αλλά (κυρίως) τρόπο σκέψης και ζωής.
