πέντε ελληνικά ταμπού

Sraosha | 19.05.2015 | 18:31

• Τα εργατικά δυστυχήματα, που αντιμετωπίζονται σαν π.χ. θάνατοι από κεραυνό.
• Τα οικονομικά του στρατεύματος, εσωτερικά εννοώ. Πόσο κοστίζει μια μερίδα γκοτζίλας; Πόσο ψωμί πετιέται; Πόσες στολές χημικού πολέμου εξαφανίζονται; Κι ανεβαίνουμε.
• Η ενδοοικογενειακή σεξουαλική βία. Η σεξουαλική εκμετάλλευση ντόπιων ανηλίκων και ενηλίκων στην επαρχία και στα γκέτο των πόλεών μας, π.χ. παιδιών, διανοητικά υστερημένων ανθρώπων, φτωχών κοριτσιών και αγοριών, τσιγγανόπουλων κτλ. Είναι πιο χιπ και ασφαλές να ασχολείσαι μόνο με το δουλεμπόριο εισαγωγής (αυτό που ευφημιστικά καλείται “τράφικινγκ”).
• Γιατί είναι έτσι τα ελληνικά τραίνα. Η σχέση που έχουν οι σιδηρόδρομοι με τα ΚΤΕΛ. Ψάχτε το.
• Το εμπόριο του θανάτου. Σε μια χώρα που δεν μπορείς να αποτεφρώσεις τον άνθρωπό σου, γιατί προσβάλλονται τα ορθόδοξα έθη, τον ξεχώνεις άλιωτο στα τρία ή στα πέντε χρόνια, από κάποιον τάφο κάποιου άθλιου νεκροταφείου κορεσμένο από σάρκα, σου τον τεμαχίζουν ενώπιόν σου και στον παραδίδουν στο οξύ και στον ασβεστολακκο.