Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος | dromos
Είμαι αντιηρωικός τύπος και γενικά και ειδικά. Πάντα θεωρούσα τους ήρωες κατασκευάσματα της εξουσίας και με την πονηρή παιδιάστικη αφέλειά μου βλέπω τον ηρωισμό ως μαλακία. Σίγουρα από τη στιγμή που γεννήθηκα, σ’ αυτή τη ζωή αλλά και σε προηγούμενες μετενσαρκώσεις μου-όσες τουλάχιστον μπορώ να θυμάμαι- δεν ήθελα ποτέ μου να γίνω ήρωας. Βεβαίως απ’ τις ακατάληπτες πεποιθήσεις ενός ήρωα βγάζω σπουδαία συμπεράσματα. Ο ήρωας θυσιάζει και θυσιάζεται. Σφάζει και σφάζεται. Βιάζει και βιάζεται. Ο Χριστούλης είναι ο πιο δημοφιλής ήρωας που θυσιάστηκε για να σώσει τους ανθρώπους. Και μάλιστα τον έστειλε ο μπαμπάς του επί τούτου σ’ αυτό τον βάρβαρο κόσμο, για να προφυλάξει το δημιούργημά του από το Σατανά. Για να πετάξεις τον ήρωα ως τροφή στον υπαρξιακό οισοφάγο του πιστού πρέπει να στήσεις και το κατάλληλο παραμύθι κι έναν εξόχως πιστικό διάκοσμο. Τα εργαλεία της ερμηνείας συνήθως τα κατέχει και τα διαχειρίζεται η εξουσία. Ακαδημίες, ιερατεία, ερευνητικά κέντρα είναι δικά της και μόνο δικά της, ασχέτως αν εργάζονται σ’ αυτά μορφωμένοι είλωτες των πεντακοσίων ευρώ. Με τα εργαλεία της λοιπόν ξέρει πως λειτουργεί και σκέφτεται ο μέσος όρος. Και πράττει καταλλήλως. Όλα τα διλληματικά δίπολα που κατασκευάζει χρειάζονται ηρωικές μορφές για να υποστηριχθούν αλλιώς θα καταρρεύσουν όπως καταρρέουν οι ψωλές απο τη σύφιλη. Η εξουσία βάζει τη σκέψη και ζυμώνει το δίλλημα με τέτοιο τρόπο ώστε με όλες τις πιθανές αποφάσεις να διαιωνίζεται η κυριαρχία της. Σήμερα επιλέγει για ήρωες υπαλλήλους της, λαμπρά μυαλά, σπουδαγμένα τζίνια που με σθένος κοσμοπολίτη υπερασπίζονται το δίκιο του αθώου που δεν τολμά. Κι απ’ την ίδια μήτρα, βλέπε πανεπιστημιακούς αστέρες εξ Αμερικής, βγάζει και τους σατανάδες ως αντιστάθμισμα. Τους κακούς. Γιατί ήρωας χωρίς κακό είναι ομελέτα δίχως κρόκο. Αδιάφορη, άνοστη, πρωτεΐνη χωρίς τη χοληστερίνη. Το Καλό δίχως λόγο ύπαρξης αφού λείπει το Κακό για να το κάνει Καλό στα μάτια όσων το έχουν ανάγκη. Και οι παίχτες, ο Καλός και ο Κακός δεν αρκεί μόνο να παίζουν, αλλά να παίζουν και πειστικά ώστε ο παλουκωμένος και ξεκωλιασμένος έως εσχάτων οπαδός να παίρνει θέση στην παρτίδα τους και να θαυμάζει το Καλό ή το Κακό, το Ναι ή το Όχι, τα δυο μεγάλα αρχίδια που συνεργάζονται νυχθημερόν παράγοντας σπερματολεφτά για το μεγάλο πούτσο του Κυρίου. Του καπιταλιστή. Του Δημιουργού μας.
