το σύμβολο της παρακμής

Για μιά στιγμή φάνηκε ότι ο ελληνικός λαός είχε επιλέξει για τοπόσημο της κρίσης του τη Πλατεία Συντάγματος-τη “Πλατεία”-αλλά αυτά είναι τοπόσημα που τα δημιουργεί η συγκυρία, η δυναμική της και όσοι τη χειραγωγούν τελικά-αποδεικνύεται ότι πάντα υπάρχουν αυτοί. Μοιάζει σαν πεπρωμένο το εθνικό συμβολικό μας τοπόσημο τελικά να είναι πάντα η Ομόνοια και αν θέλουμε να αλλάξουμε το συμβολισμό του, μόνο αλλάζοντας την ίδια την Ομόνοια θα το καταφέρουμε. Όχι φυσικά με τη δημιουργία νέου απατηλού επιφαινόμενου και τη μεταφορά της ουσίας της Ομόνοιας σε άλλη πλατεία-άλλωστε αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο, το έχουν αποδείξει οι άπραγες δεκαετίες που πέρασαν.

Υ.Γ. Γελάω γιατί κάποιος επισκέπτης του μπλογκ μού άφησε μήνυμα ότι η φωτογραφία που αναρτώ δεν εικονογραφεί με τον παραστατικότερο δα τρόπο τη παρακμή για την οποία μιλώ στο κείμενο! Αυτό είναι αλήθεια αλλά ξεχνάει ότι κατά πρώτο εγώ δεν είμαι φωτογράφος στρατευμένος στη μιζέρια και όταν βρίσκομαι απέναντι της έχω, ακόμη κι εδώ, τη τάση να την εξευγενίζω-όχι να την εξωραΐζω, αυτό είναι αλλουνού παπά βαγγέλιο και όχι δικό μου-αλλά και από την άλλη και το έχω γράψει πολλές φορές εδώ, το κείμενο, που σε κάθε περίπτωση σ’αυτό το αυστηρά φωτογραφικό μπλογκ χρησιμοποιείται σαν κράχτης και άρα σαν αποφασιστικά δεύτερης αξίας συστατικό του μπλογκ, το κείμενο λοιπόν είναι κατά κανόνα αυτονομημένο σε σχέση με την εικόνα.Τόχουμε άλλωστε ξαναπεί, ότι ακόμη και αν κάποια φαινόμενα έτσι μοιάζει να δείχνουν, εγώ φωτορεπόρτερ, δηλαδή φωτογράφος καταγραφής κάποιας υποτιθέμενης αλήθειας ούτε είμαι ούτε γίνομαι.