Sraosha | 15.11.2015 | 01:58
Το παλιό επιχείρημα, ήδη από τον καιρό του G.W. Bush, είναι ότι οι ισλαμιστές μισούν την ελευθερία, τη μετριοπάθεια, την ανεκτικότητα, την πολυφωνία, τη δημοκρατία και τον “τρόπο ζωής μας”. Δεν είναι λάθος αυτό, το ομολογούν και οι ίδιοι οι ισλαμιστές, είναι όμως η μισή αλήθεια.
Οι στρατιωτικά εκπαιδευμένοι μακελάρηδες των ανθρώπων που βγήκαν να χαρούν μια Παρασκευή βράδυ δεν χτύπησαν το Όσλο, την Utøya, το Μόντρεαλ, τη Βαρκελώνη ή την Κολωνία. Δεν έβαλαν στόχο άλλες πόλεις “ειδωλολατρών” κι “ανώμαλων”. Απεναντίας, χτύπησαν την πρωτεύουσα μιας πρώην αποικιακής αυτοκρατορίας και χώρας που εξακολουθεί να ανακατεύεται ανοιχτά στις μεσανατολικές υποθέσεις. Η άλλη μισή αλήθεια λοιπόν είναι ότι επιτίθενται συμβολικά στον ιμπεριαλισμό για να νομιμοποιήσουν το σκότος που ευαγγελίζονται. Και ο ιμπεριαλισμός τούς δίνει προσχήματα και με το παραπάνω.
Και εδώ αναδύεται και μια δεύτερη, πικρή αλήθεια: το Ισλαμικό Κράτος, που βλάσφημα αυτοαποκαλείται ‘Χαλιφάτο’ (για να ξέρουμε για τι λεχρίτες ψευτομουσουλμάνους μιλάμε), σφάζει ανθρώπους στη Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Βυρητό — ενώ ευθύνεται σε μεγάλο ποσοστό για την προσφυγιά. Στηρίζεται απο τη Δύση και άμεσα και μέσω του κράτους-γκάνγκστερ ‘Σαουδική Αραβία’. Κι όμως, όλα τα υπόλοιπα θύματά του είναι κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού.
Στο συλλογικό φαντασιακό μας, είμαστε όλοι παριζιάνοι, όπως ήμασταν νεοϋορκέζοι το 2001 και λονδρέζοι το 2005. Αλλά άνθρωποι απλώς και μόνο δεν είμαστε.
Δειτε επίσης:
