thegreekcoud | 17.11.2015 | 09:19
Κάπα Κάπα Μοίρης
Δεν έχω να καταθέσω κάποια προσωπική μαρτυρία για την μέρα. Ψάχνοντας το «βρες ποια μέρα γεννήθηκες» στο google, είδα πως ήταν Σάββατο. Δεν θυμάμαι αν τότε είχαμε σχολείο και τα Σάββατα και βαριέμαι να ξαναψάξω στο google πότε καταργήθηκαν τα σαββατιάτικα μαθήματα ώστε να γράψω μια ρεαλιστική -ημερομηνιακά τουλάχιστον- έκθεση εν είδει μνημοσύνου. Και φόρου τιμής, κυρίως.
Ή μάλλον θα γράψω έναν επίλογο, όπως θα τον έγραφα -με κάποια πρέζα φαντασίας και μικρομεγαλισμού- στην πρώτη γυμνασίου.
«Νομίζω ότι τα «ήμουν κι εγώ εκεί» των πενηνταπεντάρηδων είναι αμέτρητα. Τόσα πολλά που σκέφτομαι πως όλη η υπόλοιπη χώρα θα είχε ερημώσει από συνομηλίκους μου. Ώρες ώρες φοβάμαι πως όλοι οι «ήμουν κι εγώ εκεί» μπερδευόμασταν στα πόδια αυτών που βρέθηκαν εκεί για να γράψουν ιστορία ενώ εμείς «ήμασταν εκεί» για να γράψουμε, κάποια στιγμή, τρεις γραμμές στο φέισμπουκ. Ευτυχώς δεν είχαμε -ακόμη- φτάσει στη διδακτέα ύλη του «σέλφι» κι έτσι η ιστορία μας έμεινε ημιτελής, με μικρό γιώτα και ουδέποτε εικονογραφημένη.Μπορεί να μας αδικώ μα νομίζω πως προλάβαμε να αδικήσουμε τους εαυτούς μας πρώτοι και καλύτεροι».
Είναι κάποιες φορές, το λέω και σε μένα, που μπορείς να τιμήσεις καλύτερα σιωπώντας. Και που τα στερνά, το λέω και παραπέρα, κάνουν τα πρώτα να κρύβουν το πρόσωπό τους απ΄τη ντροπή.
