«ρίχνουν τις απείθαρχες στις ύαινες»

Στιγμιότυπο από το ντοκιμαντέρ του BBC

26.11.2015, 15:12 | efsyn

Χριστίνα Πάντζου

Η Νουρ είναι μια γυναίκα από τη Ράκα, την «πρωτεύουσα» του «Χαλιφάτου» που έστησε το «Ισλαμικό κράτος» στη Συρία.

Κατάφερε να διαφύγει από την πόλη και τώρα -πρόσφυγας στην Ευρώπη- μίλησε σε ντοκιμαντέρ που της αφιέρωσε το BBC στο πλαίσιο της σειράς «100 γυναίκες», για τις εμπειρίες τις δικές της, των δύο αδελφών της και των άλλων γυναικών που παραμένουν εγκλωβισμένες στην κατεχόμενη από το «Ι.Κ.» πόλη.

Η συγκλονιστική μαρτυρία της ρίχνει φως στο σκοτάδι της καθημερινής κόλασης της ζωής τους:

«Γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στη Ράκα, μια πόλη που ήταν γνωστή ως “η πόλη των ισχυρών γυναικών”. Ο,τι κι αν χρειαζόσουν στην πόλη λυνόταν αν απευθυνόσουν σε μια γυναίκα.

»Αλλά όλα αυτά τελείωσαν όταν ήρθε το “Ισλαμικό κράτος”. Μας ανάγκασαν να καλύπτουμε ολόκληρο το πρόσωπό μας. Να μη φοράμε παντελόνια. Να μη βγαίνουμε από το σπίτι χωρίς τη συνοδεία του άντρα που είναι υπεύθυνος για εμάς.

»Οι φίλες μας εξαναγκάστηκαν να παντρευτούν μαχητές ή να γίνουν πόρνες στην υπηρεσία τους κι έπειτα, όταν πια δεν τις ήθελαν, τις εγκατέλειπαν εγκύους και μόνες. Ιδρυσαν γυναικεία ισλαμική αστυνομική δύναμη: μας παρακολουθούν, μας χτυπούν, μας κάνουν σωματική έρευνα αγγίζοντάς μας χυδαία παντού.

»Η μικρότερη αδελφή μου, στα 20 της, φοβάται να βγει από το σπίτι, κάθεται μέσα όλη μέρα πλάι στη μητέρα μου. Δεν θα φύγουν ποτέ από τη Ράκα. Δεν ακούν ποτέ ραδιόφωνο γιατί οι γείτονες πιστεύουν πως μπορεί μέσω αυτού να μεταδίδουν κατάσκοποι και φοβούνται μην τις καταδώσουν.

»Η μεγαλύτερη αδελφή μου διαφώνησε μια μέρα με τους συγγενείς του άντρα της. Την κατήγγειλαν και ήρθαν και την πήραν για να την ανακρίνει η θρησκευτική αστυνομία. Την καταδίκασαν στο μαρτύριο του μαστιγώματος. Τη μαστίγωσαν τόσες πολλές φορές που το σώμα της ποτέ δεν θα μπορέσει να αναρρώσει και να αποκατασταθεί πλήρως.

»Και κάνουν πολύ χειρότερα πράγματα σε όσες γυναίκες τολμήσουν να αμφισβητήσουν τις πολιτικές τους. Τις αφήνουν σε σημείο κοντά στην πόλη όπου κυνηγούν οι ύαινες για να τις φάνε ζωντανές.

»Είμαι μητέρα. Ο γιος μου είναι οκτώ ετών. Νόμιζα ότι πήγαινε στο πάρκο, αλλά αντί γι’ αυτό ιμάμηδες γέμιζαν το κεφάλι του με μίσος. Τον ριζοσπαστικοποίησαν. Του είπα ότι πρέπει να σταματήσει να μιλά με αυτούς τους ανθρώπους και μου απάντησε:

“Είσαι άπιστη, είσαι γουρούνι”. Δεν είναι έτσι το παιδί μου, αλλά τον έχουν δηλητηριάσει εναντίον μου. Ακούω γυναίκες να ψιθυρίζουν πόσο θα ήθελαν να μην είχε γίνει η εξέγερση. Ηθελαν ελευθερία αλλά κέρδισαν καταπίεση. Η Ράκα είναι γεμάτη ξένους. Η Ράκα έχασε την ψυχή της».