για μια αρπαχτή μιλάμε στα όρθια, κι αν αξίζει τον κόπο
διον διομ μανιας | feb/8th/2016
φίλε μου εσύ που με διαβάζεις
να ξέρεις είναι σοφό να μελετάς το ταξίδι σου πριν το ξεκινήσεις.
κάθε ταξίδι
είτε στη στεριά, είτε στη θάλασσα, είτε στη ζωή, είτε στη δουλειά, είτε στη πολιτική είτε στη αρπαχτή.
το μόνο ταξίδι που δεν μπορείς να μελετήσεις είναι στο θάνατο, αν και αρχαίοι λαοί όπως οι έλληνες, οι αιγύπτιοι κλπ κι αυτό το μελετούσαν.
αν δεν σου βγαίνει το ταξίδι δεν το ξεκινάς γιατί πιθανόν πας στο χαμό, ή αρπάζεις σκουλαμέντο.
παλιά είχα μια θεια, τη λέγαν ευθυμία, όνομα και πράμα, όλο γελούσε, ήταν η μόνη που μου έδινε δεκάρικο στα κάλαντα, ούλοι φράγκο – δίφραγκα, μου χάιδευε το κεφάλι κ έφευγα.
είχε κάνει σέμπρο σ ένα χωράφι της το νόνο μου, θυμάμαι λοιπόν μια φορά που του είπε “δημοσθένη είναι δικό μου το χωράφι το ξέχασες; γιατί δεν παίρνεις στη δουλειά τους δικούς μου εργάτες που σου στέλνω, θα στο πάρω πίσω” λες και του χε δώσει ψήφους μιλούσε η σχωρεμένη.
ο δυσσέας της θειας τσ αντίκλειας ξεκίνησε ταξίδι αρπαχτής κι έφαε καλά αλλά έφαε και το κεφάλι του. κάθε φορά που πήαινε ν αρπάξει κάτι εύρισκε το μπελά του, ειδικά με τα βόδια του ήλιου, τον παίρνανε χαμπάρι αμέσως το μαλάκα, απ τη σκύλα στη Χάρυβδη έπεφτε αλλά που μυαλό.
μου θυμίζει κάτι φωστήρες δικούς μας και πόσο ανεκτική είναι η κοινωνία μας απέναντί τους, αλλά μέχρι ένα σημείο γιατί θα πέσει βαρύς ο πέλεκυς.
όσο για την ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου ιθάκης να συμβουλεύσει τη βουλευτή μας τι να ψηφίσει.
μπράβο στα παιδιά, μάλλον φοβούνται μη χάσει ψήφους ο συριζα και δεν προλάβει ο τσίπρας να μας βγάλει από την κρίση.
τι λες και συ που με διαβάζεις φίλε
