Posted on July 15, 2016
Γιάννης Μακριδάκης (Φυσικός καλλιεργητής – συγγραφέας)
Σήμερα πήγα στο ταχυδρομείο του χωριού να πληρώσω κάτι ρεύματα και ήταν 117 ευρώ στο σύνολο ο λογαριασμός. Τα είχα κανονίσει από το σπίτι τα λεφτά και τα βαστούσα σαν τους γέροντες τυλιγμένα στη φούχτα μου σε όλο το δρόμο. Όταν ήρθε η ώρα να την ανοίξω τη φούχτα μου μπροστά στον γκισέ, έβγαλα δυο πενηντάρικα και τα έδωσα στον υπάλληλο ένα – ένα μετρώντας κιόλας φωναχτά πενήντα – εκατό, και κατόπιν του έδωσα και το δίευρω που κρατούσα μετρώντας εκατόν είκοσι και περίμενα να μου δώσει ρέστα.
Ο υπάλληλος όμως με ξάφνιασε. Αυτά, μου λέει, μου τα κάνουνε οι γέροι που είναι ξεμωραμένοι, εσύ νέος άνθρωπος είναι δυνατόν να κάνεις τα ίδια;
Τι εννοείς, τον ρωτάω με ειλικρινή απορία.
Γούρλωσε τα μάτια του και κάπως καχύποπτα, σαν να νόμιζε ότι του κάνω πλάκα ή ότι πάω να τον ρίξω, με ρώτησε πόσα λεφτά του έδωσα ξανοίγοντας μπροστά μου τα δυο χαρτονομίσματα που κρατούσε και δείχνοντάς μου με το δάχτυλο το κέρμα που δεν το είχε πιάσει καθόλου από κει που το άφησα. Τα ξαναμέτρησα λοιπόν φωναχτά πενήντα-εκατό, εκατόν είκοσι.
Αυτό είναι είκοσι; μου λέει κάπως αγανακτισμένος και μου δείχνει το δίευρω δίχως να το πιάσει πάλι. Δεν είναι δύο; Με κοίταζε με μια ανησυχία στο βλέμμα, σαν να προσπαθούσε να καταλάβει τι ακριβώς μπορεί να συμβαίνει με μένα.
Εκείνη την ώρα αστράψανε τα μάτια μου. Κατάλαβα και καταντράπηκα αλλά με πιάσανε και τα γέλια ασυγκράτητα ενώ ο υπάλληλος ξαλάφρωσε που επιτέλους συνήλθα και άρχισε να ξαναλέει περί ξεμωράματος και περί γέρων που του κάνουνε τα ίδια ακριβώς και του δίνουνε το δίευρω για είκοσι, κουνούσε το κεφάλι του και με κοιτούσε με βεβιασμένο χαμόγελο στο στόμα διότι μάλλον ακόμη δεν είχε συνέλθει αυτός από την ανησυχία που του προξένησα για την κατάστασή μου.
Για να τον καθησυχάσω ότι δεν έχω χάσει τα μυαλά μου, καθώς έψαχνα την τσάντα να βρω ένα εικοσάρικο, του είπα ότι έχω ξεχάσει τα λεφτά διότι δεν τα χρησιμοποιώ παρά μόνο μια δυο φορές το μήνα και τα έχω ξεσυνηθίσει. Με αυτό όμως που του είπα μάλλον θορυβήθηκε περισσότερο και με κοίταξε με οίκτο. Δηλαδή τι κάνεις, μου λέει, μόνος σου ζεις μέσα σε ένα χωράφι και δεν έχεις επαφή με τον κόσμο;
Έχω ρε παιδί μου αλλά λεφτά δε χρειάζομαι να χρησιμοποιώ πιο πολλές από δυο τρεις μέρες το μήνα, προσπάθησα να του εξηγήσω, γι αυτό και μπερδεύτηκα με το δύο και το είκοσι.
Έκανε ότι κατάλαβε αλλά μάλλον ακόμη κουνάει το κεφάλι του και μάλλον θα το έχει διαδώσει παντού, οπότε σκέφτηκα να το πω κι εγώ εδώ για να μην το μάθετε από τρίτους…
