γιατί δεν αγαπάμε πια, ρε;

thegreekcloud | 27.08.2016 | 10:59

Βέρα I. Φραντζή

Δεν ξέρω πότε έγιναν τζογλάνια οι άνθρωποι ή αν αυτός είναι ο ορισμός του τζογλαναραίου, αλλά αρούρια εμαζεύτηκαν πολλά στον κήπο της καρδιάς μας. Αν ανακατέψεις λίγο τα χώματα, τα πάνω-πάνω, έτσι… με φτυράκι πλαστικό και γνώσεις γεωπόνου τόσες όσες μόνο να αναγνωρίζεις τη μελίγκρα (τίποτα περιωπής και φληναφήματα), θα βρεις φρεσκοθαμμένους, μισοφαγωμένους από κάτι μικρά -σαρκοβόρα όμως- σκουληκάκια με παχιές κοιλιές και ευαίσθητα έντερα όλους τους ερωτάκους σού.

Πότε σταμάτησαν οι άνθρωποι να αγαπούν και εγίνηκαν κοπρόσκυλα; Μυτιές παίρνουμε από τον βαθύ συναίσθημα της αγάπης και ύστερα σου λένε ότι δεν είμαστε εθισμένοι του κερατά. Αιφνίδια εθισμένοι στην αερική μορφή που υποβόσκει στο υποσυνείδητο, γι’ αυτό και το τσαλαπατάς και δεν του δίνεις σημασία. Ταμπάκος στα κάρβουνα και απο πάνω κεφαλάκια περιποιημένα με τα σκουλαρίκια τους, τις κρέμες τους, τα γυαλισμένα δόντια, τα άφτερ σέιβ με φερομόνες και φυσικά τα λαμποκόπα χείλη που λειαίνονται πιότερο από γλώσσες κορεσμένες πια στη διαφορετικότητα της σωματοδομής και του ταξιδιού του μυ.

Παίρνουμε κάτι επιφανειακές τζούρες, έγραψα. Και πάμε στις φιλενάδες μας με περίσσια αλαζονεία και λέμε «αυτός μας αγάπησε, αλλά τι να γίνει, χωρίσαμε τα πλευρά μας». Και έτσι έγινε… με την απλοϊκή λύση ενός τηλεφωνήματος, ενός μέιλ, ενός μηνύματος στο ίνμποξ. Βρήκα άλλο θύμα για τη σεζόν. Τα βυζιά της ήταν υπεροχότατα σε σχέση με τα δικά σου. Εκείνος έχει καλύτερη δουλειά. Ξέρει όλα τα μαγαζιά στην Αθήνα, ξέρει και του Πειραιά, ξέρει και της Σαλονίκης. 

Και είναι και αυτό το ταμπούρι που έχουμε οχυρώσει τις επιλογές μας και το λέμε ανανέωση. Θωρακιζόμαστε πίσω από τη νέοτητα,το καινούριο… τι μαλάκες κυνηγοί του αγνώστου! Μιάς περιπέτειας που δεν μαθαίνουμε ποτέ τα πιο μαύρα και σκοτεινά δάση της, που κρύβουν γαλαζοαίματς πηγές ιαματικών νερών και τη μαρέγκα της καλοσύνης μας. Τις ψυχές δεν τις έχουμε αγγίξει ούτε στην πρώτη τους απολέπιση. Μόλις δούμε ένα κουσούρι, λίγο να μας ξινίσει η μαγιονέζα, αμέσως βουρ-βουρ για τον επόμενο. Κάτσε, ντε! Υπάρχει και ψυγείο! Υπάρχει και η κατάψυξη! Για τη μαγιονέζα. Για τους ανθρώπους, υπάρχει η ζεστασιά.

Ανανέωσις, έγραψα.

Ανανεώνουμε τα μαλλιά μας, το ντύσιμό μας, τα μέρη που συχνάζουμε, τα λαμπατέρ στο σπίτι μας, τις διατροφικές μας συνήθειες. (Άνθρωπο που φοβάται τις εκπλήξεις, εγώ τον εμπιστεύομαι. Άνθρωπο που μου είναι σήμερα με κυανές τούφες στη φράντζα και μεθαύριο ακούει μέινστριμ χιτάκια αποχαυνωμένος, τον αποφεύγω.) Είναι αυτή η ανανέωσις η εκπορευόμενη ναρκισσιστική τάση εκ των αχαμνών μας. Και χαίρομαι που ήρθαμε πολύ κοντά στο πράμα μας και αυτοερωτευόμαστε, αλλά να δείξουμε λίγη νοημοσύνη και υγεία πάνω από τον εαυτούλη μας και να μοιράσουμε και λίγη από την έξοχή μας τελειότητα. Ταληράκια κανόντάς τας και ξεψαρίζοντάς τα, να αγαπιόμαστε me, myself and I, αλλά δώστε και λίγη αστερόσκονη και στον συνάνθρωπο ελεήμονα. Μαύρη ζάχαρη με ψείρες από τα τσουβάλια τόσα χρόνια, θες και λίγη λευκή του θανάτου. Και ας μην είναι για μία ζωή.

Ταυροκαθάψια, μάχες, μοναξιά! Πάλι από την αρχή. Καλά, μάχες.. μην φανταστείτε! Οι ψιλοί των στρατευμάτων, τα δουλικά του εαυτού μας. Μέχρι να ικανοποιήσουμε τον εγωκεντρισμό μας αγαπάμε. Μετά το επόμενο οχυρό. Σεξ, μανιβέλα… ερωτεύσου με… ψιτ-ψιτ, τελειώσαμε. Αφανάτιστοι της αγάπης, εν ολίγοις τραμπούκοι.

Το ταξίμετρο δείχνει 53 ευρώ την κούρσα και έχω δρόμο μπροστά μου και άδειες τσέπες. Να πρόσεχες, θα έλεγε κάποιος φίλος μου με άσπρα μαλλιά.