pause-it-now | Αλέξανδρος Νασόπουλος
Ίσως κάποτε
Σαλτάρουν τ’αστέρια της νύχτας ,
στις ανεμοχτυπημένες πλώρες των καραβιών ,
τις στιγμές που μπερδεύονται οι ορίζοντες κι απλησίαστες στράτες .
Κοιτάζουμε πίσω μας με βάρος στα στήθια, και γαληνεύει η ψυχούλα μας.
Το βλέμμα ξαπλώνει κουρασμένο στις νοητές γραμμές των γλάρων,
μα στην βαριά από στεναχώρια περηφάνια ενός ψαρά, που κρατάει σφιχτά το τιμόνι ενός καϊκιού ,
μ’αλυσοδεμένο το βλέμμα του στην άγκυρα της φυγής,
κρύβουμε το χαμό μας.
Μ’αναστεναγμό γυρνάμε το κεφάλι να μας χτυπήσει ο αγέρας ,
να φύγει όλη η θλίψη τούτη που κουβαλάμε.
Μα όσο κι αν προσπαθούμε , όνειρο είναι το αποτέλεσμα,
που σε φέρνει πάλι στ’αμπάρια σκλάβο,
να στοιβάζεις τα όνειρα σε παλέτες.
Ίσως κάποτε θυμηθούμε,
πως χαθήκαμε στο βούρκο,
και τα χέρια πια δεν λάμπουν…
Αναρτήθηκε από Pause | Editors στις 3:33 π.μ.
