thegreekcloud| 08.11.2016 | 16:05
…και άλλες παπαριές, δυστυχώς καμαρωτές.
«Είσαι εργασιομανής»; Πρόκειται για την ταμπού – ερώτηση που ξέρω ότι θα ακούσω σε κάθε μα κάθε συνέντευξη για δουλειά και είναι δεδομένο πως οφείλω να απαντήσω θετικά αλλιώς είμαι χαμένη.
Ακόμα χειρότερα, είναι το πρώτο χαρακτηριστικό που θα ακούσεις να εκφέρει με στόμφο κάθε «επιτυχημένος» και το πιο απίστευτο, όταν κάποιος θέλει να σου παινέψει έναν εργαζόμενο. Και καλά κάνει θα μου πεις, κελεπούρι είναι να σου κάτσει αλλά το ίδιο το κελεπούρι πρέπει να μάθει ότι το ‘πιασαν κότσο αντί να κοκορεύεται.
Όταν κάποιος μου περηφανευτεί για την εργασιομανία του, είναι το πιο σίγουρο καμπανάκι που έχω, ότι κάτι δεν πάει καλά ή μάλλον, ότι κάτι έχει στραβώσει πολύ χοντρά μαζί του και σχεδόν πάντα, πέφτω μέσα.
Η αγάπη ή αν θες, το πάθος για το αντικείμενο εργασίας μου όταν επιτρέψω – και μάλιστα συνειδητά – να εμπλακεί με την προσωπική μου ζωή, τον προσωπικό μου χρόνο, τους ανθρώπους που αγαπώ και κυρίως, τον «αέρα» που χρειάζομαι για να σκεφτώ, να αφεθώ, να φανταστώ και να δημιουργήσω, εγώ το λέω πρόβλημα ή μάλλον, χοντροπροβληματάρα.
Το αν όλη αυτή η αρρωστημένη κατάσταση οδηγεί σε επαγγελματικές επιτυχίες, ε ναι, αυτό σας έλειπε κιόλας. Η κάποια επαγγελματική επιτυχία είναι εντελώς φυσιολογική και το τελευταίο που θα επικεντρωνόμουν στη θέση ενός εργασιομανούς αλλά μετά την ιατρική αγωγή. Ναι, να γίνω συνειδητά εργασιομανής για έναν υψηλό σκοπό, αυτό το καταλαβαίνω. Αλλά απλά για επαγγελματική επιτυχία, όχι ευχαριστώ, είναι ηλίθιο. Καλά τα καταφέρνω και νηφάλια.
Αντί αυτού λοιπόν, βλέπεις σήμερα την εργασιομανία και προβάλλεται ως Ύψιστη Αξία, από ανθρώπους που σταμάτησαν να είναι άνθρωποι, με μοναδικό στόχο τους την άσκοπη δόξα. Κι αυτό σήμερα, επιλέγουμε να το βαφτίζουμε αρετή, το νομιμοποιούμε αναφερόμενοι σε ανθρώπους που αφιερώθηκαν σε αληθινά υψηλούς σκοπούς, αγνοούμε ή κουκουλώνουμε τις χοντρές θεματάρες που συνεπάγεται και κοκορευόμαστε για τις επιτυχίες που μας φέρνει.
Ο εργασιομανής ενώ έχει πρόβλημα και είναι δυστυχισμένος, νομίζει ότι απολαμβάνει να δουλεύει ασταμάτητα και δεν έχει ιδέα πόσο σαν ούφο τον βλέπει όλος ο φυσιολογικός περίγυρος. Ειδικά εκείνοι που δεν έχουν φάει το παραμύθι πως Απόλυτη Ευτυχία = Απόλυτη Επαγγελματική Επιτυχία. Που μεταξύ μας, παίζει να είναι και αντίθετα αυτά τα δυο αλλά πού χρόνος να σκεφτούν για να τους κόψει. Ρώτα έναν μεγάλο ερευνητή να σου τα πει.
Και δεν θα ‘χα κανένα θέμα με τους εργασιομανείς αν δεν γίνονταν ξαφνικά τόσοι πολλοί, τόσο εκνευριστικά κολλημένοι, τόσο απελπιστικά βαρετοί και τόσο «επιτυχημένοι» και άρα mainstream κι αν δεν μου επέβαλλαν σήμερα να τους χαρίσω τη ζωή μου, μόνο και μόνο για να γίνω ένα ακόμη «επιτυχημένο» μποτ. ΚΡΑ.
Ας βάλουμε λοιπόν το λιθαράκι μας να ισιώσουμε μια βασική λέξη – κλειδί της εποχής για τη Google: Η Εργασιομανία είναι πρόβλημα. Είναι οκ να πεις ΟΧΙ. Ειδικά αν δε σε λένε Κιουρί.
Μην ψαρώνεις λοιπόν διότι είναι απολύτως εντάξει να μη σκέφτεσαι πάντα τη δουλειά, να μη θέλεις να δουλεύεις υπερωρίες συνέχεια, να έχεις προσωπική ζωή, να μην έχεις όρεξη να δουλέψεις κάποιες μέρες, να απολαμβάνεις τη δουλειά σου κάποιες άλλες και κυρίως, να παραδέχεσαι ότι δεν είσαι και δεν θέλεις να γίνεις εργασιομανής όπως ας πούμε, θα παραδεχόσουν ότι δεν είσαι και δεν θέλεις να γίνεις ηρωινομανής.
Υ.γ. Επίσης, να παρατηρήσω ότι έχετε βρει μια θεόχαζη μανία για να πετύχετε έναν τόσο ηλίθιο σκοπό και πως αν σας συμπαθούσα, θα είχα να σας προτείνω πολύ πιο αποτελεσματικές μανίες για ένα κάρο κίνκι και άπειρα πιο ενδιαφέροντες σκοπούς.
Αλλά δεν.
