sifiniera | December 11, 2016
by verajfrantzh
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
…
Αν παρακινεί μία γυναίκα έναν άντρα να γράψει, να ζωγραφίσει, να καλλιεργήσει, να κυνηγήσει, να μαγειρέψει, να καθαρίσει, να γράψει, να μιλήσει, τότε αυτή η γυναίκα έχει αγαπηθεί εξαιτίας της ουσίας της. Ο αρσενικός άνθρωπος σπάνια ενεργοποιείται , άλλωστε.
Εκείνη είναι μια αιώνια μούσα όχι το κοριτσάκι που μας ερέθισε με τα κουνήματά της σε ένα μπαρ, όχι το καλλίγραμμο σώμα που επιδιωξάμε και δεν ”το” καταφέραμε, αλλά κάτι πέρα και πάνω από τα ανθρώπινα.
Αν εκείνος βλέπει το πρόσωπο της κάθε φορά που ανοίγει το πρωί τα μάτια του, όχι στην κανονική του υπόσταση δίπλα τους ίσως στο κρεβάτι, αλλά στην νοητή μορφή, μέσα στο κεφάλι του και κάτω από τη γλώσσα του, τόσο είναι ερωτευμένος αθάνατος. Τότε, μόνον, τότε αυτή η αδιάφορη ζωή αποκτά κάποιο νόημα πέρα από τα ωραία υφάσματα, τις γιορτές και τους μισθούς.
Να ξυπνήσεις να με βλέπεις.
η β σου.
…
δεν μου αφήνεις πολλά περιθώρια
παρά να σε λατρέψω.
Είμαι εγώ,
που σε θέλησα από την πρώτη στιγμή που σε είδα.
Σε θέλησα από αγκαλιά
από φροντίδα
από μετριότητα
από φόβο
από λίγδα
από εθισμό
από λύσσα
από καύλα
η β. σου
…
πολλοί αναζητούν την τελειότητα. Την ψάχνουν ανάμεσα σε όμορφους γοργούς κώλους, σε χείλη σαν κόκκινα μπαλόνια και μάτια μπλέ χάντρες από το παζάρι, γυαλιστέρες βλεφαρίδες και πράσινα μαλλιά. Μα αγαπάμε εμείς οι αδύναμοι, οι μετριοι. Εμείς που θα πεθάνουμε νωρίς στα σαράντα ή εμείς που δεν μας λένε «καλήμέρα» στη δουλειά. Εμείς που περνάμε απαρατήρητοι από την ανθρώπινη ιστορία, αλλά γινόμαστε ένα πλουσιοπάροχο γεύμα για τα σκουλήκια της γης. Εμείς που μας αρέσει να μας δένουν σφιχτά και να μας εξευτελίζουν. Εμείς είμαστε ήρωες, αφού την παραμικρή αφέλεια του σώματος μέσα στον ευτελισμό της θνητότητάς τους την έχουμε προσέξει και δεν συμβιβαζόμαστε με αυτή, αλλά την έχουμε λατρέψει. Η ασχήμια πχ των αυτιών σου είναι ευρηματική. Έχουν πέσει θύματα της βαρύτητας. Τα αγαπώ όπως το τραγούδι μου σου αφιέρωσα εκείνη την πρώτη στιγμή που πάνω στο σώμα σου ζήτησα ενοίκιο για την αγκαλιά σου, για την αγάπη σου και της γλώσσα σου τη ζεστασιά.
Και τα μισότυφλα μάτια σου…
καταπίνουν όλο τον ήλιο του πρωινού της Κυριακής. Μέσα στο διαμέρισμα εγκλωβίζουν την ηλεκτρική ενέργεια της κουζίνας και την υγρασία από τους τοίχους. Και όλο το τετράγωνο ζει στο σκότος.
Και πώς ζουν οι άνθρωποι που δεν είναι ερωτευμένοι μαζί σου;
Και,και δεν θα ζηλεύω εξαιτίας του έρωτα προς το πρόσωπό σου, γιατί όλοι έχουμε ένα μερίδιο στην ευτυχία, την ομορφιά και τη θέωση και την Τέχνη και δεν μπορώ να μην εξαναγκαστώ σε αυτήν την κοινοκτημοσύνη.
η β. σου
Related:
