thegreekcloud | 16.01.2017 | 13:59
Aπό επιλογή, τεμπελιά και αναβλητικότητα, από κάποιου είδους μονοθεματικού φόβου προς την βουβαμάρα της αίθουσας του σινεμά -αλλά και κάποια λαγνεία από την αναμονή- δεν βλέπω τις ταινίες που διαφημίζονται ως αριστουργήματα εκείνη τη δεδομένη στιγμή της κυκλοφορίας. Αφήνω λίγο το χρόνο. Συνειδητοποιώ πόση ωριμότητα έχει να υποφέρεις τη ζέση του σου δημιουργεί η επιθυμία να δεις μια ταινία για την οποία μιλούν αρκετοί ή βραβεύεται και παθαίνουν όλοι αφιόνι και θέλουν να την δουν τώρα. Έτσι, είδα σχετικά σύντομα το «Τοni Erdmann». Πρόκειται για μία αυστογερμανική παραγωγή, τρίωρη ταινία… αρκετά κουραστική για ενήλικους η χρονική αυτή διάρκεια. Η ταινία δεν είναι εντυπωσιακή ή καθηλωτική. Την έκοψα στα δύο ως συνήθως. Είναι, όμως, σαν ποινή. Μια κάθειρξη η θέασή της. Δεν θα σου λαμπρύνει το απόγευμα, αλλά θα σου φωτίσει λίγο την καρδιά. Θεωρώ πως η ταινία εισάγει με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο μίας νέας μορφής κωμωδίας, αυτής της ρεαλιστικής. Το χιούμορ βασίζεται στο ανθρώπινη βλακεία, την ματαιοδοξία της πλάκας, της ανώφελη σαχλαμάρα της στιγμής. Είναι ένας ύμνος στο χαζό αστείο που στήνει το ανθρώπινο μυαλό για να φτιάξει τη διάθεση στους κοντινούς ανθρώπους του. Είχε κάποια ευρωπαϊκής λογικής πλάνα, που δεν τα βρίσκεις στην αμερικανική χολυγουντιανή βιομηχανία που εκθειάζουν επίσης το ανθρώπινο μάτι και σώμα. Όταν ο σκηνοθέτης αγαπάει τον άνθρωπο, μπορεί να κατανοήσει πώς το να πηδάει σαν ουρακοτάγκος η εικόνα με άλματα κοφτά, δεν βοηθάει τον θεατή στην εμπέδωση της ιστορίας αλλά μονάχα στο πρόσκαιρο ενθουσιασμό και η Maren Ade, η σκηνοθέτης, ευχαρίστησε και χαλάρωσε την κόρη του ματιού μου με την κοψιά της. Η πρωταγωνίστρια, η Sandra Huller, στα παρατημένα πλάνα που δόμησαν την μεγάλη διάρκεια της ταινίας ήταν η ηρωίδα που ενσάρκωνε. Δεν ήταν η γυναίκα που είναι. Ήταν ο ρόλος της. Ήταν σχεδόν σαν θεατρικό βίωμα όλο αυτό. Μένεις μετέωρος να προσμετρά σε με τον ρόλο σαν κανονική τρισυπόστατη οντότητα, εκείνης που νιώθει και μετά το πλάνο το ιστόρημα της αφήγησης. Δεν είναι άλλη μία ταινία για τη σημασία της ζωής, αλλά Η ταινία για τη σημασία της ζωής, της οικογένειας, της καθημερινής νοοτροπίας που σου επιφέρει το ευχάριστο και όχι το ζημιογόνο ρομποτικό πρέπει. Ο πατέρας της ηρωίδας μαθαίνει στην κόρη τους αυτό που είναι το ιδεατό μεταξύ γονιού και παιδιού: να το κάνει τόσο δυνατό για να φύγει από κοντά του, να το κάνει τόσο γερό ώστε να δυσθυμεί με την καθημερινότητα, να το κάνει τόσο έξυπνο ώστε να βρίσκει χιουμοριστική τη γυμνότητα, να το κάνει τόσο ελεύθερο ώστε να κάνει ναρκωτικά μπροστά του, να το κάνει τόσο μαγνητικά κυρίαρχο ώστε να μην το πρήζει με πρέπει αλλά με θέλω. Αν αντέχεις την βλέπεις και λες πως δεν έχασες χρόνο σε μία βαριά ευρωπαϊκή ταινία με πολύωρα πλάνα και μερικά γυμνά πλάνα. Η βρομιά άλλωστε των γυμνών πλάνων εκθειάζουν τη υστεροφημία που αφήνει το πραγματικό δοτικό σεξ ανάμεσα στα σώματα όπως πρέπει να ευλογείται στην τέχνη. Ζήτω(!)για την ταινία πριν τελειώσει.
