camerartstudio | january 22nd, 2017 · 7:25 am
Είμαι από τους σχετικά λίγους μάλλον που θεωρώ το πλούτο σαν την αληθινά σπουδαιότερη κινητήρια δύναμη του ανθρώπινου πολιτισμού. Ο παραγωγικός πλούτος είναι ό,τι ευγενικότερο υπάρχει στο πλανήτη γή. Δημιουργεί -και άρα δίνει- δουλειά στο πολύ κόσμο, ανεβάζει με τα προϊόντα του το επίπεδο ζωής των ανθρώπων σε ολοένα και υψηλότερα επίπεδα και φυσικά με την ακόμη ευγενέστερη και μακράν ανιδιοτελέστερη δράση του μαικηνισμού του παρακινεί τους καλλιτέχνες στη δημιουργία έργων τέχνης σε όλους τους τομής που αυτή καλύπτει. Μπρος σε ένα τέτοιο είδος πλούτου υποκλινόμαστε και τον τιμούμε με τα καλύτερα λόγια μας και τις ωραιότερες δημιουργίες μας.
Μακάρι ένας τέτοιος πλούτος να επιδίδονταν και στο ευγενές σπορ της πολιτικής αλλά συνήθως οι πολυάσχολοι επιχειρηματίες του δημιουργικού πλούτου δεν έχουν το χρόνο να σκεφτούν ότι και η πολιτική μπορεί να είναι μια δημιουργική διέξοδος εξίσου συναρπαστική με τη διοίκηση των μεγάλων επιχειρήσεων τους. Σκεφθείτε ας πούμε πόσο καλύτερη θα ήταν μια χώρα αν είχε πολιτικούς αρχηγούς του επιπέδου και του διαμετρήματος ενός Χρήστου Λαμπράκη-(παρεμπιπτόντως τόσο άδικα παρεξηγημένου έως ζηλόφθονα δαιμονοποιημένου από μερικούς!). Το ήθος, η ανιδιοτέλεια, η ευφυΐα, η επαγγελματική δημιουργικότητα, η αισθαντικότητα, ο κοσμοπολιτικός πατριωτισμός στην υπηρεσία της πατρίδας! Μια τόσο ιδανική κατάσταση όσο θα ήθελε να την οραματίζεται η καλή πλευρά του Πλάτωνα.(Σκέφτομαι και τον διακριτικό, τόσο μακριά από τον επιδεικτικό πλούτο του Τραμπ-το σπίτι του τελευταίου μοιάζει με κάτι ανάμεσα σε μπουρδέλο πολυτελείας και ναό του τζόγου!-τον διακριτικό, σεμνό πλούτο του πάντα υποδειγματικού Μπιλ Γκέιτς-άλλος παρεξηγημένος και κατασυκοφαντημένος κι αυτός!).
Αντ’αυτού τί ζούμε όλα αυτά τα χρόνια με αποκορύφωμα την εκλογή του μπουρδελιάρη Ντόναλντ Τράμπ; Να υφαρπάζεται η εκλογή από το ελεεινότερο είδος πλούτου, από το χυδαιότερο και το μακράν παρασιτικότερο. Κάποτε είχαμε θεωρήσει ότι ο Μπερλουσκόνι είναι ο πάτος αλλά να που τα χειρότερα μας ήρθαν με το αποκρουστικό πρόσωπο της γελοιότητας ενός νεόπλουτου και από κάθε άποψη τρισελεεινού γιάνκη. Από το μπούγκα-μπούγκα του ιταλού δισεκατομμυριούχου στις ρωσσίδες πουτάνες του πλανητάρχη. Δεν χωνεύεται με τίποτα μια τέτοια εξέλιξη. Τόχω ξαναγράψει ότι αυτή η εξέλιξη αδικεί κατάφωρα τη μεγάλη αμερικανική δημοκρατία. Δεν τής πάει ένας τέτοιος πρόεδρος της Αμερικής. Είναι κατάντια και σημάδι παρακμής και εκφυλισμού. Η αμερικανική κοινωνία πρέπει να αντιδράσει ενεργητικά, μαχητικά και να μην αφήσει αυτό το φαινόμενο να διαφθείρει τους θεσμούς της. Αλλά κι εμείς οι έλληνες και για όσο μας αναλογεί σαν αντίδραση στο πλανήτη μας-εμείς που το σύστημα μας έδειξε πόρτα στο χυδαίο πλούτο της χαλυβδούργαινας Αγγελοπούλου-για να θυμηθούμε την αλησμόνητη Μαλβίνα Κάραλη-να αποκρούσουμε την επέλαση αυτής της φασιστόμορφης πολιτικής χυδαιότητας που με μόνο όπλο της το πλούτο και την επικοινωνιακή του ευχέρεια,κινδυνεύουμε να μας κατσικωθεί για πάντα στον ήδη δοκιμασμένο από πολλά φορτία σβέρκο μας.
Related
Ο κωδωνοκρούστης της οδού Άρεως
