thegreekcloud | 06.04.2017 | 14:03
Στρυμωγμένοι σαν γυαλιστερές σαρδέλες σε κονσερβοκούτι, έτοιμοι σαν μεζέδες από το πολύ καρύκευμα της γύρης των λουλουδιών της πόλης, φρεσκοζαλισμένοι από το μπλέντερ των αισθήσεων, της πραγματικότητας και της διαδρομής του λεωφορείου, με έσπρωξε μία κυρία προς τα μπρος. Για λίγα δευτερόλεπτα έμεινα έρμαιο της αδράνειας, αλλά έπειτα με ανέσυρε στην επιφάνεια της μέρας μία μυρωδιά. Ψιλοκομμένος μαϊντανός, χώμα πατάτας από τη λαϊκή της Δευτέρας στο σχολείο της Βασίλισσας, αυγολέμονο χτυπημένο στο χέρι, κρεμμυδάκι φρέσκο σπαρταριστό, καφές ελληνικός από σπόντα σε όλο αυτό το γιουρούσι μυρωδιών. Δεν θα σας πω ότι είναι πιο ευχάριστη οσμή, αλλά είναι σίγουρα χαρακτηριστικό μυρωδικό των παιδικών χρόνων… της γιαγιάς, της γειτόνισσας με την πλαδαρή κοιλιά και την ποδιά με τις τσέπες. Νοικοκυρά παλιά. Ξεπλυμένα νύχια από τη χλωρίνη, τα πολλά νερά και το αλάτι το χοντροκομμένο στις μπριζόλες. Όλα κουλουβάχατα πάνω στην ποδιά και το σφουγγισμένο μαντήλι για τη μύτη. Κλεισούρα πρωινού μέσα στην κουζίνα. Τα ταψιά γεμάτα κρέατα, πίτες και γλυκό για μετά το φαγητό. Τα παιδιά να φάνε το μεσημέρι, ο παππούς λίγο μετά από τη βόλτα στο καφενείο, οι υπόλοιποι όταν γυρίσουν από τη δουλειά. Μπαμ και κάτω με τα γεμιστά χωρίς κιμά, βέβαια. Καμιά φορά με κους-κους, όχι όμως άλλες αλλαγές και ξεθαρρέψουμε. Κοτόπουλο μπουτάκια με μαργαρίνη, μακαρόνια χοντρά να κολυμπάνε σαν νερόφιδα στο κοκκινωπό ελαιόλαδο, μαθουσάλες της γεύσης τα γιουβαρλάκια και το ραβανί να ρουφάει μέλι και ζαχαρόνερο. Φτάσαμε στο σανέλ και το αποσμητικό νοξίμα, το αντισηπτικό ντετόλ για τις επιφάνειες του μπάνιου και το λακτασίντ για τα γεννητικά μας όργανα. Τι απέγινε το φαγητό και το δέρμα; Νοσταλγία για μυρωδιές που μετεωρίζονται στα ίσαλα ρουθουνιών-εγκεφάλου. Βλακωδώς. Οι σύγχρονες μυρωδιές είναι σαφώς πιο ντελικάτες, μα εκείνες ήταν σπιτικές.
