thegreekcloud | 10.04.2017 | 12:49
Σημασία μονάχα έχει να είσαι ο καλύτερος ποιητής για εκείνον τον άνθρωπο.
Και να πιστεύει σε σένα όχι για την ικανοποίηση της μοναδικότητας σε μία αυτάρεσκη φιλοδοξία ενός όντος, αλλά επειδή δεν μπορεί να μην είναι το ισχύον ιδεολόγημα.
Να αγαπηθείς για τις λέξεις σου. Μην σου τύχει τέτοια καύλα και βάλεις προφυλακτικό.
Μην σου τύχει τέτοια παράφορη ελπίδα και μείνεις αμέτοχος.
Μην αποστασιοποιηθείς στην αναφυλαξία της ανασφάλειας.
Άλλωστε και η ανασφάλεια είναι μια εμπορική συμφωνία υπό ανισόρροπους όρους.
Αν καταφέρεις να αποσυνθέσεις την εξαιρετική μανία με την οποία δομεί (η ανασφάλεια) την αγέρωχη πτώση της προς τον βούρκο του εαυτού σου, τότε θα δεις την πίστη εκείνου του ανθρώπου, εκείνου θέε μου του πλάσματος, που μετουσιώνεται στην ψυχή των αφηρημένων ιδεών σου σαν κυκλώνει δυο σάρκες χείλη ανάμεσα στα δικά σου και σου δίνει υγρό μυ, γλώσσα για πανάκεια.
Αχ, ναι. Ο ποιητής του κόσμου, ο ποιητής του έρωτα σας. Το τηλέφωνο, το ξύπνημα, ο τσακωμός.
Πάλι εσείς. Γλυκεροί, αηδιαστικοί για τους τεχνοκράτες.
Παραδομένοι στην αστείρευτη αποσυμπίεση ενός γαμησιού.
Μικροί μέσα στο σεντόνι του κόσμου να σας βιάζουν άπαχα στιχάκια που τα μελώνετε με αγνό, σκληρό πρωκτικό σεξ. Αυτοί ήσασταν. Μην το ξεχάσεις μεγαλώνοντας.
Μην νηστεύσεις την Μεγάλη σας Βδομάδας από αυτό που οι άλλοι ούτε κατα φαντασίαν δεν μπορούν να διανοηθούν πως μπορεί να υπάρξει μέσα σε διαμερίσματα με φθηνά έπιπλα ΙΚΕΑ ή και πιο ακριβά με μυρωδάτα κλινοσκεπάσματα Πιέρ Καρντιέν και Ασλάνης Χομ για τους πιο ελληνοπρεπείς τύπους.
