6-07-2017 – 13:25μμ | αλτσαντιρι
Ανεξαρτήτως της μετέπειτα διαχείρισής του, η ουσία και αυτό που έριξε ως σπόρο το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ήταν η ξεκάθαρη διαμόρφωση της πολιτικής ανθρωπογεωγραφίας στην Ελλάδα
Ας αρχίσουμε από βασικές παραδοχές. Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015 ήταν μια συμβολική πράξη άμεσης δημοκρατίας, σε μια αποικία χρέους, που καμία κυβέρνηση δεν έχει την εξουσία στα χέρια της από το 2010.
Ανεξαρτήτως με την πρακτική του σημασία και την ύστερη διαχείρισή του, η ουσία και αυτό που έριξε ως σπόρο το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ακριβώς πριν δύο χρόνια και μια μέρα, ήταν η ξεκάθαρη διαμόρφωση της πολιτικής ανθρωπογεωγραφίας στην Ελλάδα.
Εδραίωσε ως πραγματικότητα την υποψία πως τον κομματικό διπολισμό τον έχουν ξεπεράσει προ πολλού οι καταστάσεις και οι εξελίξεις. Στην μετα-μνημονιακή αρένα, η σύγκρουση θα είναι νεοφιλελευθερισμός & ανισότητα εναντίον Κοινωνικής Δικαιοσύνης & Αλληλεγγύης. Η αντίθεση θα υφίσταται μεταξύ του άκρατου κορπορατισμού & της «αριστείας» των διεφθαρμένων εναντίον του κόσμου της εργασίας και της διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Δεν είναι τυχαίο πως από την 5η Ιουλίου του 2015 και μετά, το «μέτωπο της λογικής»- «Μένουμε Ευρώπη» – «Γιούνκερ σ’ αγαπάμε» -«Συμφωνία να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι»- «Να αποδεχτούμε κάθε απαίτηση των θεσμών» και προσφάτως «#Παραιτηθείτε», γίνονται κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο ακραίοι, όλο και πιο υστερικά αντιδημοκρατικοί.
Το σύστημα προσώπων και αξιών που χρεοκόπησε τη χώρα έχει φτάσει, δύο μόνο χρόνια μετά, να εξωραΐζει ακόμα και τη Χούντα, να προσφέρει πολιτική κάλυψη ακόμα και στην Χρυσή Αυγή προκειμένου να δημιουργήσει ένα νέο αφήγημα φόβου και παραχάραξης της ιστορίας. Απέναντι σε μια κυβερνώσα αριστερά που δεν προλαβαίνει να μετράει χτυπήματα και να σέρνεται σε εξευτελιστικούς συμβιβασμούς.
To μέτωπο του ΝΑΙ λοιπόν, ανέδειξε τη λούμπεν παρακμή της Ελληνικής φιλελέ κεντροδεξιάς. Μετά από σχεδόν 2 χρόνια μακριά από την εξουσία και έχοντας απορροφήσει ιδεολογικά το ΠΑΣΟΚ, αναλώνονται αποκλειστικά νεοφιλελεύθερα κηρυγματα, σε φιλοχουντικά παραληρήματα και κατηγορώντας αποκλειστικά την αριστερά για την τρομοκρατία, απενοχοποιούν τη νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση.
«Μα η Χρυσή Αυγή ήταν με το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα», θα πει κάποιος καλοπροαίρετα. Την απάντηση σε αυτό τη δίνει η ίδια η κοινοβουλευτική πορεία των νεοναζί, οι αγαστή συνεργασία με «τους εφοπλιστές μας» και η πρόσφατη «αθώωσή» της από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Καμία απολύτως σχέση με το ΟΧΙ δεν έχει η ΧΑ. Μπορεί να καπηλεύτηκε ψηφοθηρικά το κοινωνικό ένστικτο, όπως κάνει πάντα, αλλά το μαζικό, δημοκρατικό μέτωπο του ΟΧΙ δεν άφησε κανένα περιθώριο στους νεοναζί να κεφαλαιοποιήσουν κινηματικά και πολιτικά αυτή την επιλογή τους. Άλλωστε ο αρχηγός της ΧΑ, Νίκος Μιχαλολιάκος το έχει δηλώσει ξεκάθαρα: «Δεν είμαστε και μαρξιστές για να μην πιστεύουμε στην ελεύθερη αγορά»
Το μεγάλο «δώρο», λοιπόν, του δημοψηφίσματος και συνολικά της οικονομικής και αξιακής κρίσης των τελευταίων ετών, είναι πως έπεσαν οι μάσκες.
Το παρανοϊκό «μέτωπο της λογικής», οι τελειωμένοι ΕΣΠΑτζήδες, οι κρατικοδίαιτοι αντικρατιστές, οι παραλήπτες των «πακέτων Ντελόρ», οι διεφθαρμένοι πολιτικοί που ανακουφίστηκαν με την παραγραφή από το ΣτΕ των λιστών φοροδιαφυγής, τα ακροδεξιά σκουπίδια που έβαλε στη ΝΔ ο Σαμαράς και συνεχίζει να περιθάλπει με στοργή ο Μητσοτάκης, οι σελέμπριτιζ με τα κολλαγόνα και τα «ορφανά» του Κωστόπουλου, η απολιτίκ χιπστερομάζα και οι απατεώνες εκσυγχρονιστές, επιβεβαιώνουν πως η μεταπολίτευση δεν τέλειωσε… είναι αντιπολίτευση και θέλει να επιστρέψει περισσότερο διψασμένη για «αίμα» από ποτέ.
Το είχε περιγράψει περιεκτικά και ο Σταμάτης Κραουνάκης σε μια πρόσφατη συνέντευξή του: «Έτσι ήταν οι ζωές και πριν. Απλώς τώρα φύγανε τα λεφτά και φάνηκε η τρύπα»
Το ΟΧΙ λοιπόν, δεν πρόκειται να ξεχαστεί, ούτε η έστω πρόσκαιρη ταξική αφύπνιση. Θα μας το θυμίζει πάντα ο παρακάτω χάρτης. Το 89% του ΝΑΙ της Εκάλης και το 76% του ΟΧΙ του Περάματος. Όπως έλεγε και η ξαδέρφη του Κυριάκου και της Ντόρας, η Αντιγόνη Λυμπεράκη, «οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες στιγμές«.
Κωνσταντίνος Ταχτσίδης: Δύο χρόνια και μια μέρα μετά… τι μας έμαθε το δημοψήφισμα; Ανεξαρτήτως της μετέπειτα διαχείρισής του, η ουσία και αυτό που έριξε ως σπόρο το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ήταν η ξεκάθαρη διαμόρφωση της πολιτικής ανθρωπογεωγραφίας στην Ελλάδα 6-07-2017 – 13:25μμ Ας αρχίσουμε από βασικές παραδοχές. Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015 ήταν μια συμβολική πράξη άμεσης δημοκρατίας, σε μια αποικία χρέους, που καμία κυβέρνηση δεν έχει την εξουσία στα χέρια της από το 2010. Ανεξαρτήτως με την πρακτική του σημασία και την ύστερη διαχείρισή του, η ουσία και αυτό που έριξε ως σπόρο το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ακριβώς πριν δύο χρόνια και μια μέρα, ήταν η ξεκάθαρη διαμόρφωση της πολιτικής ανθρωπογεωγραφίας στην Ελλάδα. Εδραίωσε ως πραγματικότητα την υποψία πως τον κομματικό διπολισμό τον έχουν ξεπεράσει προ πολλού οι καταστάσεις και οι εξελίξεις. Στην μετα-μνημονιακή αρένα, η σύγκρουση θα είναι νεοφιλελευθερισμός & ανισότητα εναντίον Κοινωνικής Δικαιοσύνης & Αλληλεγγύης. Η αντίθεση θα υφίσταται μεταξύ του άκρατου κορπορατισμού & της «αριστείας» των διεφθαρμένων εναντίον του κόσμου της εργασίας και της διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν είναι τυχαίο πως από την 5η Ιουλίου του 2015 και μετά, το «μέτωπο της λογικής»- «Μένουμε Ευρώπη» – «Γιούνκερ σ’ αγαπάμε» -«Συμφωνία να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι»- «Να αποδεχτούμε κάθε απαίτηση των θεσμών» και προσφάτως «#Παραιτηθείτε», γίνονται κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο ακραίοι, όλο και πιο υστερικά αντιδημοκρατικοί. Το σύστημα προσώπων και αξιών που χρεοκόπησε τη χώρα έχει φτάσει, δύο μόνο χρόνια μετά, να εξωραΐζει ακόμα και τη Χούντα, να προσφέρει πολιτική κάλυψη ακόμα και στην Χρυσή Αυγή προκειμένου να δημιουργήσει ένα νέο αφήγημα φόβου και παραχάραξης της ιστορίας. Απέναντι σε μια κυβερνώσα αριστερά που δεν προλαβαίνει να μετράει χτυπήματα και να σέρνεται σε εξευτελιστικούς συμβιβασμούς. To μέτωπο του ΝΑΙ λοιπόν, ανέδειξε τη λούμπεν παρακμή της Ελληνικής φιλελέ κεντροδεξιάς. Μετά από σχεδόν 2 χρόνια μακριά από την εξουσία και έχοντας απορροφήσει ιδεολογικά το ΠΑΣΟΚ, αναλώνονται αποκλειστικά νεοφιλελεύθερα κηρυγματα, σε φιλοχουντικά παραληρήματα και κατηγορώντας αποκλειστικά την αριστερά για την τρομοκρατία, απενοχοποιούν τη νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση. «Μα η Χρυσή Αυγή ήταν με το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα», θα πει κάποιος καλοπροαίρετα. Την απάντηση σε αυτό τη δίνει η ίδια η κοινοβουλευτική πορεία των νεοναζί, οι αγαστή συνεργασία με «τους εφοπλιστές μας» και η πρόσφατη «αθώωσή» της από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Καμία απολύτως σχέση με το ΟΧΙ δεν έχει η ΧΑ. Μπορεί να καπηλεύτηκε ψηφοθηρικά το κοινωνικό ένστικτο, όπως κάνει πάντα, αλλά το μαζικό, δημοκρατικό μέτωπο του ΟΧΙ δεν άφησε κανένα περιθώριο στους νεοναζί να κεφαλαιοποιήσουν κινηματικά και πολιτικά αυτή την επιλογή τους. Άλλωστε ο αρχηγός της ΧΑ, Νίκος Μιχαλολιάκος το έχει δηλώσει ξεκάθαρα: «Δεν είμαστε και μαρξιστές για να μην πιστεύουμε στην ελεύθερη αγορά» Το μεγάλο «δώρο», λοιπόν, του δημοψηφίσματος και συνολικά της οικονομικής και αξιακής κρίσης των τελευταίων ετών, είναι πως έπεσαν οι μάσκες. Το παρανοϊκό «μέτωπο της λογικής», οι τελειωμένοι ΕΣΠΑτζήδες, οι κρατικοδίαιτοι αντικρατιστές, οι παραλήπτες των «πακέτων Ντελόρ», οι διεφθαρμένοι πολιτικοί που ανακουφίστηκαν με την παραγραφή από το ΣτΕ των λιστών φοροδιαφυγής, τα ακροδεξιά σκουπίδια που έβαλε στη ΝΔ ο Σαμαράς και συνεχίζει να περιθάλπει με στοργή ο Μητσοτάκης, οι σελέμπριτιζ με τα κολλαγόνα και τα «ορφανά» του Κωστόπουλου, η απολιτίκ χιπστερομάζα και οι απατεώνες εκσυγχρονιστές, επιβεβαιώνουν πως η μεταπολίτευση δεν τέλειωσε… είναι αντιπολίτευση και θέλει να επιστρέψει περισσότερο διψασμένη για «αίμα» από ποτέ. Το είχε περιγράψει περιεκτικά και ο Σταμάτης Κραουνάκης σε μια πρόσφατη συνέντευξή του: «Έτσι ήταν οι ζωές και πριν. Απλώς τώρα φύγανε τα λεφτά και φάνηκε η τρύπα» Το ΟΧΙ λοιπόν, δεν πρόκειται να ξεχαστεί, ούτε η έστω πρόσκαιρη ταξική αφύπνιση. Θα μας το θυμίζει πάντα ο παρακάτω χάρτης. Το 89% του ΝΑΙ της Εκάλης και το 76% του ΟΧΙ του Περάματος. Όπως έλεγε και η ξαδέρφη του Κυριάκου και της Ντόρας, η Αντιγόνη Λυμπεράκη, «οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες στιγμές«.
