ιλοveithaki.gr | aug 3rd 2017
σχόλια ημέρας:
- «η δικαστική εξουσία, όπως ακριβώς την ορίζει το σύνταγμα, πέρα από τον αδιαμφισβήτητο κοινωνικό προορισμό της, συνοδεύεται και από τις παθογένειες κάθε εξουσίας, γι’ αυτό δεν είναι απλώς επιτρεπτή αλλά και θεσμικά επιβεβλημένη η κριτική, άλλως ο κοινωνικός έλεγχός της, με σκοπό όμως την ενίσχυση του θεσμού και όχι την απαξίωσή του», σημείωνε ο πρώην υπουργός αντώνης ρουπακιώτης
- δεν υπάρχουν πολλές λέξεις που να έχουν βιαστεί τόσο συστηματικά (και συστημικά) στην ελλάδα όσο η “αριστεία” και η “δικαιοσύνη”
- η απάντηση του μητσοτάκη αμέσως μετά την ερώτηση που υπέδειξε στον πορτοσάλτε, ήταν «χαίρομαι που μου κάνετε αυτό το ερώτημα«. ένας, αυταπόδεικτα, κοινός πολιτικός «απατεώνας» που έχει το θράσος να κατηγορεί τους αντιπάλους του «ψεύτες και κλέφτες». και ένας δημοσιογραφικός όμιλος που πηγαίνει -από την αρχή της κρίσης- την προπαγάνδα… σε άλλα, δυσθεώρητα, σχεδόν δυστοπικά, επίπεδα / κ ταχτσίδης
- και το πρόγραμμα της νδ που εξυπηρετεί τα προνόμια των λίγων και υποβαθμίζει την εκπαίδευση σε ένα ακόμη εμπόρευμα, δηλαδή, σε ένα προϊόν που υπόκειται στις αρχές της προσφοράς και της ζήτησης. όπως χαρακτηριστικά είχε πει ο κ. μητσοτάκης στο συνέδριο της νδ οι μαθητές πρέπει να αντιμετωπίζονται ως πελάτες. και βέβαια αν οι μικροί μαθητές αντιμετωπίζονται μια φορά ως πελάτες είναι λογικό για τη νδ οι μεταπτυχιακοί φοιτητές να αντιμετωπίζονται δέκα φορές ως πελάτες / ν φίλης
- οι ρόλοι μοιρασμένοι. το ίδιο και τα κέρδη, οι μίζες οι συναλλαγές μίας μελλοντικής συγκυβέρνησης του διεφθαρμένου πολιτικού με το αδηφάγο μιντιακό σύστημα. διότι όταν ο πολιτικός δείχνει με το δάχτυλο στο δημοσιογράφο ποια ερώτηση να κάνει, τότε και ο δημοσιογράφος θα δείξει με το δάχτυλο στον πολιτικό ποια απόφαση να πάρει, προς το συμφέρον του εργοδότη του / ν μωραΐτης
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”875″]
