γαλάζιο λόμπινγκ

Η διαφορά της πολιτικής από το λόμπινγκ είναι ότι όσοι κάνουν πολιτική υποστηρίζουν ένα πλαίσιο κανόνων για όλους σε έναν ή περισσότερους τομείς δραστηριότητας, ενώ όσοι κάνουν λόμπινγκ υποστηρίζουν ότι νόμος είναι το δίκιο μιας εταιρείας ή ενός κύκλου συμφερόντων.

Η Ν.Δ., ιδιαίτερα μετά την εκλογή του Κυρ. Μητσοτάκη, επιδίδεται σε αδιάκοπες προσπάθειες να επιβάλει το λόμπινγκ στην πολιτική του τόπου. Από την Eldorado ώς τα εκδοτικά συμφέροντα και τα ταξί, έχει αποδειχθεί πως είναι το πιο οργανωμένο κόμμα – προωθητής συγκεκριμένων εταιρειών, ανεξαρτήτως του αρνητικού αποτελέσματος που έχουν ή μπορεί να έχουν δυνητικά τα οικονομικά συμφέροντα που υποστηρίζει στην κοινωνία.

Για να πάρουμε το τελευταίο παράδειγμα, δηλαδή το υπό διαμόρφωση σχέδιο νόμου του υπ. Μεταφορών για τα ταξί, όλο το βαρύ οπλοστάσιο της Ν.Δ., από τα μεγάλα εκδοτικά συμφέροντα έως τα τρολ που διαθέτει, έχουν ξεσηκώσει τεράστιο θόρυβο λες και είναι το πιο σημαντικό ζήτημα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες.

Καταρχάς ξεσήκωσαν όλο αυτόν τον κουρνιαχτό πριν καν δημοσιοποιηθεί η πρόταση νόμου, πριν δουν αν και ποιο είναι αυτό το αρνητικό αποτέλεσμα που παράγει ο νόμος έστω και σε μια εταιρεία που δραστηριοποιείται νομίμως στη χώρα.

Πάγιος κανόνας των έμπειρων στον χώρο των λόμπι είναι να λειτουργείς προληπτικά και να προειδοποιείς. Είναι η στάση τού “μην τολμήσεις και τα βάλεις με τον Χ, γιατί εγώ είμαι εδώ”.

Πάγιος κανόνας, όμως, όσων θέλουν να κάνουν πολιτική για τους πολίτες και την κοινωνία είναι να θεσμοθετούν πλαίσια αρχών κοινών για όλους.

Δυστυχώς, όμως, για τη Ν.Δ., ακόμη και το φερόμενο ως σχέδιο νόμου που “αποκάλυψε” ο φιλικός σε αυτήν Τύπος δεν είχε καμία διάταξη που να απαγορεύει ή να βάζει εμπόδια στην υγιή επιχειρηματικότητα ακόμη και σε αυτόν τον χώρο. Εκτός κι αν είναι εμπόδιο για μια εταιρεία που δραστηριοποιείται στη χώρα μας το να έχει ένα φυσικό πρόσωπο με διεύθυνση και ΑΦΜ ως υπεύθυνο απέναντι στον νόμο.

Αν η Ν.Δ., εκτός από τη συμπεριφορά λομπίστα, θέλει να έχει και μια ελάχιστη πολιτική σοβαρότητα, δεν έχει να κάνει τίποτα περισσότερο από το να προτείνει ένα δικό της σχέδιο, συγκεκριμένο, για να μπορεί να αποδείξει πώς εννοεί την “υγιή επιχειρηματικότητα και τον ελεύθερο ανταγωνισμό”. Το κοινοβουλευτικό μας σύστημα το επιτρέπει και οι κανόνες της πολιτικής διαφάνειας το επιβάλλουν σε τέτοιες περιπτώσεις.