Ολοι μας στρατευμένοι. Σε τι; Μα στην αλήθεια, τι άλλο. Στην αλήθεια όπως την εννοεί ο καθένας. Οπως τη φέρνει στα μέτρα του. Στα μέτρα της ιδιοτέλειας και του περιστασιακού συμφέροντός του. Μπορεί να φταίει και το ότι κάπου εκεί στη Δυτική Αττική λημέριαζε ο Προκρούστης, που τέντωνε ή έκοβε τους περαστικούς ώσπου να τους φέρει στα μέτρα της κλίνης του, της κακότητάς του δηλαδή. Ο τρόπος του δεν έπαψε ποτέ να έχει αμέτρητους μιμητές.

Κόβουμε λοιπόν ένα κομμάτι της μεγάλης εικόνας, αυτό που μας βολεύει, αυτό που φαίνεται ότι μας προσφέρει κάποιο άλλοθι, έστω διάτρητο, και το τεντώνουμε ώστε να το παρουσιάσουμε σαν όλον, σαν πλήρη εικόνα, τη μόνη αληθινή. Ή κόβουμε τον χρόνο σε φέτες, σε πριν και μετά, σε χρόνο «δικό μας» και «χρόνο των άλλων», διαλέγοντας με κουτοπονηριά τα ορόσημα, τα σημεία καμπής, έτσι όπως μας εξυπηρετούν – πότε μπαζώθηκαν τα ρέματα λόγου χάρη, και πότε κατατέθηκαν οι μελέτες για τη διάνοιξή τους. Ωστε να παραστήσουμε τον δικό μας χρόνο σαν περίοδο υπευθυνότητας και εγρήγορσης, και να φορτώσουμε στον χρόνο των άλλων όλα τα κακά, όλες τις αμαρτίες.

Οσο οξύτερη η ανάγκη για μεγαλοσύνη ψυχής και μυαλού, που σημαίνει για τιμιότητα επιτέλους και υπευθυνότητα, τόσο ταχύτερη η καταβύθισή μας στη μικρότητα. Τον Χριστό θέλουν Ελληνα οι πλέον σωβινιστές από τους αγράμματους μυθολόγους που ζουν ανάμεσά μας, πλην Ελληνες αποδεικνύονται τελικά οι Φαρισαίοι, Ελληνας και ο Πόντιος Πιλάτος. Κι ας είναι δύσκολο να νίψεις τα χέρια σου με καταλασπωμένο νερό, σαν κι αυτό που έπνιξε το Θριάσιο.

Πηγή: Η Καθημερινή