iloveithaki.gr | dec 6th 2017
σχόλια ημέρας:
χρονια πολλά στους ναυτικούς:
“το καράβι είναι κατασκεύασμα των διαβόλων. έκαμαν ένα τρικούβερτο ξύλο κι εβγήκαν διαλαλητάδες σ’ όλη τη γη: εμπρός ελάτε ψυχές στριμμένες, παθιασμένοι κόσμοι, μάτια κλεισμένα στο μυστήριο, ελάτε μέσα και θα το γνωρίσετε αμέσως! και αμέσως τα μάτια τα κλειστά, οι παθιασμένοι κόσμοι, οι στριμμένες ψυχές έτρεξαν κοπάδι από της γης τα πέρατα, κατέβηκαν στην ακρογιαλιά, εμπήκαν στο καράβι. τι τόπους θα χαρούν, τι χαρές θα γνωρίσουν, πόσα χρήματα θα βγάλουν στη στιγμή!
μεταμπερλουσκονισμός:
οι νέοι βαρόνοι είναι συνεχιστές του έργου των προηγούμενων στις νέες μνημονιογενείς συνθήκες και βεβαίως τα πιο πιστά μιντιακά «μαντρόσκυλα» των δανειστών, ιδιαίτερα των γερμανών και των γάλλων. αυτά τα «μαντρόσκυλα» μισούν οτιδήποτε θυμίζει κρατική ρύθμιση, κοινωνική προστασία και δημόσιο συμφέρον. στα μάτια τους όλα αυτά είναι «κουμουνιζμός» και δεν διστάζουν δευτερόλεπτο προκειμένου να ζωντανέψουν τα πιο αποκρουστικά φαντάσματα του μετεμφυλιακού ζόφου. η λάσπη στον αντίπαλο και ο φόβος προς το κοινό, κοντολογίς τα πιο πρωτόγονα αντικομουνιστικά στερεότυπα γίνονται τα βασικά τους εργαλεία όπως στη μακαρθική προπαγάνδα των αρχών του ’50. αυτά τα «μαντρόσκυλα», αν και χωρίς κυβερνητική εξουσία ή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, επιχειρούν να στήσουν μακαρθικό σκηνικό στη χώρα. βεβαίως από μια άποψη κάτι τέτοιο είναι καλοδεχούμενο για τη σημερινή κυβέρνηση διότι η αντικομουνιστική υπερβολή την ντύνει με αριστερά ενδύματα. επιπλέον δε ο φόβος που καλλιεργούν στο κοινό γίνεται μπούμερανγκ. κυρίως όμως ξεχνάν πως το τείχος έχει γκρεμιστεί εδώ και 28 χρόνια. όχι μόνο στους δρόμους του βερολίνου αλλά και στα μυαλά μιας σεβαστής πλειοψηφίας πολιτών
το χαμόγελο του πρωθυπουργού:
όταν γελάει το πρόσωπο, δεν γελάει πάντα κι η καρδιά, σχολιάζει ένα άλλο λαϊκό απόφθεγμα. αυτή η φράση αναδεικνύει την αντιφατικότητα αλλά και την αντίληψη των ανθρώπων για τη σχέση προσώπου και ψυχής. η ευθύγραμμη αντιστοιχία είναι θεωρητική κατασκευή και δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτό που συμβαίνει. στην εποχή της νεωτερικότητας το χαμόγελο, ιδίως στις δημόσιες εμφανίσεις, ταυτίζεται με την απουσία σοβαρότητας. υπάρχει στην έκφραση του ανθρώπου μια επίπλαστη σοβαροφάνεια που επικυρώνεται με τα σκυθρωπά πρόσωπα. τα αγέλαστα πρόσωπα. είναι η μορφή του σύγχρονου πολιτισμού που κρύβει τον κυνισμό του. ωστόσο, άνθρωπος που δεν μπορεί να χαμογελάσει δεν είναι σοβαρός / ε αυδίκος
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1117″]
