νίκος μωραΐτης: νατάσσα, χαρούλα, λάκης και «οι άλλοι φασίστες»

του Νίκου Μωραΐτη

Κανένας εξωραϊσμός για τους δεδομένους φασίστες, τους χρυσαυγίτες, τους νεοναζί, το κατακάθι μία κοινωνίας σε απόγνωση.

Τον ατμό τους, την κινητήρια δύναμή τους, εκείνοι τη λένε φιλελευθερισμό, δεν πρόκειται όμως παρά για έναν φασισμό άλλου τύπου: Δεν θα πάρουν το μαχαίρι να δολοφονήσουν τον Φύσσα. Θα πάρουν το λάπτοπ, θα πιάσουν τα τηλέφωνα, θα συκοφαντήσουν όποιον τους ενοχλεί, θα προσπαθήσουν να τον καταστήσουν γραφικό και, παράλληλα, να τον αποκλείσουν από όπου μπορούν: από κανάλια, εφημερίδες, δουλειές. Με το ένα χέρι θα γράφουν στα social media και με το άλλο θα στήνουν τα εμπάργκο του μέλλοντος.

Βγήκε ο Λαζόπουλος και αποκάλυψε το σχέδιο για την είσοδο του ΔΝΤ στην Ευρώπη μέσω Ελλαδας; Πρέπει να πεθάνει. Βγήκε η Χάρις Αλεξίου και τραγούδησε για τις καθαρίστριες; Πρέπει να πεθάνει. Βγήκε η Νατάσσα Μποφίλιου και είπε δικτατορία την Ευρώπη του «ναι» τους; Πρέπει να πεθάνει. Προς Θεού, αυτοί οι «άλλοι φασίστες» δεν επιζητούν τον βιολογικό θάνατο, αρκούνται στον επαγγελματικό.

Ο Λάκης Λαζόπουλος να βρεθεί εκτός TV. Η Χάρις Αλεξίου να καταστεί γραφική. Ψάχνουν, ψάχνουν, ένα «Παναγιά μου, σβήσε τις φωτιές» αρκεί για να την κρεμάσουν. Η Νατάσσα Μποφίλιου πρέπει να καταστεί χαζοβιόλα, γιατί μόνο μία χαζοβιόλα μπορεί να νιώθει ότι έχει έλλειμμα δημοκρατίας η «πατρίδα» τους, η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν γράφω τα ονόματα των εκτελεστών. Είναι πάντα τα ίδια. Και δεν μιλάω για εκείνους που διαφωνούν και θα βγουν πολιτισμένα να εκφράσουν τη διαφωνία τους – ακόμα και αυστηρά, γιατί όχι; Μιλάω για τους πληρωμένους δολοφόνους που θέλουν να τελειώσουν τις καριέρες των ανθρώπων που χάλασαν τη σούπα του νεοφιλελεύθερου εκτρώματος σε μία μόλις μέρα: Ο πρώτος να μην μπορεί να ξαναπαίξει. Η δεύτερη να πάει σπίτι της. Η τρίτη να μην μπορεί να ξανατραγουδήσει.

Η λεπτομέρεια που τους διαφεύγει είναι ότι απέναντι στις συντεταγμένες τους γραφίδες υπάρχει μία σιωπηλή πλειοψηφία: Αυτή που γεμίζει φέτος το θέατρο του Λαζόπουλου, το Εθνικό για την Αλεξίου, αυτή που θα πάει να ακούσει την Μποφίλιου στον Διογένη ή όπου εκείνη γουστάρει να εμφανίζεται.

Είναι λίγοι αλλά μοιάζουν πολλοί. Γιατί είναι πολύ χυδαίοι. Απέναντί τους, ένα μπετόν αρμέ δημοκρατίας. Αυτό που επιτρέπει στον καθένα να έχει τη μικρή, μεγάλη, μειοψηφική ή πλειοψηφική άποψή του στο πλαίσιο μίας ανοιχτής, προοδευτικής κοινωνίας που σέβεται τον άνθρωπο.

Υ.Γ.: Κι εσύ, Νατάσσα Μποφίλιου, βγήκες και είπες στη συνέντευξή σου ότι ο Τσίπρας είχε καλές προθέσεις; Αν τον είχες πει καταστροφέα της χώρας, δεν θα σου είχαν συγχωρήσει μόνο το «έναν ηγέτη να πάω μαζί του στο βουνό» αλλά ολόκληρη την οροσειρά των Ιμαλαΐων.