ας μιλήσουμε για πλαστικές σακούλες…

Η επίτευξη του στόχου δεν είναι εύκολη στη χώρα με τη μεγαλύτερη κατανάλωση πλαστικής σακούλας. Την ίδια χώρα που έχασε πολλές δεκαετίες με ένα σπάταλο σχεδιασμό και στην οποία δεν υπήρξε ποτέ ολοκληρωμένη περιβαλλοντική πολιτική.

Τα μέτρα ήταν πάντα αποσπασματικά και αναγκαστικά με αποτέλεσμα άλλοτε οι πολίτες να αντιδρούν αρνητικά και άλλοτε θετικά, όπως με την ανακύκλωση των απορριμμάτων, αν και οι φορείς διαχείρισης είναι αυτοί που αποδείχτηκαν ανεπαρκείς.

Στα απορρίμματα, για παράδειγμα, το στρεβλό μοντέλο που επιβλήθηκε δεν είχε σαν στόχο την αλλαγή νοοτροπίας ή τις φιλικές στο περιβάλλον μορφές επεξεργασίας αλλά τη μεγιστοποίηση των ιδιωτικών κερδών. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη χώρα δεν γίνεται οικιακός διαχωρισμός από τους πολίτες αλλά ανατίθεται σε ιδιώτες, που λειτουργούν σε δημόσιες υποδομές, με απορρίμματα που μεταφέρουν Δήμοι!

Έστω και έτσι, ο περιορισμός της πλαστικής σακούλας είναι ένα αναγκαίο μέτρο για τη χώρα. Παράλληλα όμως απαιτείται συντονισμός όλων των πολιτικών που συμβάλλουν στο περιβαλλοντικό και ενεργειακό αποτύπωμα της χώρας και την αλλαγή της αντίστοιχης κουλτούρας.

Η περιβαλλοντική νομοθεσία που έχει παράξει η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η πλέον προηγμένη παγκοσμίως αλλά η πολιτική τάξη της Ελλάδας τα προηγούμενα χρόνια αποδείχτηκε τραγικά ανεπαρκής στο σχεδιασμό ενός μοντέλου βιώσιμης ανάπτυξης και κυκλικής οικονομίας.

Σήμερα τα κόμματα του «ευρωπαϊκού προσανατολισμού» παρακολουθούν αμήχανα τον λαϊκισμό ενάντια στο μέτρο για τις σακούλες χωρίς μια αυτονόητη δήλωση. Είναι πάντως μια δύσκολη περίοδος για την αντιπολίτευση και είναι προτιμότερο να ασχολείται κανείς με τις σακούλες, τις σχολικές εκδρομές ή τη σύζυγο του πρωθυπουργού παρά με την εξόχως «καυτή» πολιτική ατζέντα των ημερών.