η πηγή του κακού

Η κρίση της τελευταίας δεκαετίας στον πλανήτη δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αναδιανομή του πλούτου. Όπως κάθε κρίση, δημιουργεί κέρδη για συγκεκριμένες κατηγορίες ενώ όταν έρχεται η ανάκαμψη αυτή την καρπώνονται και πάλι οι ίδιες οικονομικές αριστοκρατίες.

Το εντεινόμενο χάσμα του πλούτου ευνοεί μια ολοένα και πιο μικρή ελίτ, που ελέγχει την πολιτική εξουσία, καθορίζει τους κανόνες και απολαμβάνει διαρκώς μειωμένη φορολογία, ενώ κρύβει αμύθητα ποσά σε φορολογικούς παραδείσους. Την ίδια ώρα μεταθέτει τα βάρη της στους ασθενέστερους και αποδομεί το κοινωνικό κράτος για να εξοικονομηθούν πόροι.

Η εξάντληση των πηγών που παράγουν πλούτο και ανάπτυξη δεν οδηγεί το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα σε κατάρρευση αλλά το κάνει πιο αδίστακτο. Με τους υπάρχοντες συσχετισμούς δεν φαίνεται δρόμος επιστροφής, αν δεν υπάρξει άμεσα έλεγχος και ισχυροποίηση των θεσμών και των κανόνων.

Αν δεν σταματήσει η ανεξέλεγκτη δράση των ιδιωτικών συμφερόντων, το χάσμα θα ανατροφοδοτεί την πολιτική και κοινωνική αστάθεια, με απρόβλεπτα αποτελέσματα.