πόσοι μορό;

«Δύο πόδια καλό – τέσσερα πόδια κακό»… Φυσικά δεν το λέω εγώ αυτό. Λίγο να έχει κάποιος ψιλοδιαβάσει την αυτήν στήλην, κάπως θα το έχει καταλάβει πόσο βαθιά αγαπάω τον άνθρωπο (δίποδο θηλαστικό, της οικογένειας των επεοπτερόεντων) σε σύγκριση με τα λοιπά, εναπομείναντα ζώα του κόσμου τούτου, που υπάρχουν για να του ομορφαίνουν τους κήπους (ζωολογικούς), τα πάρκα (εθνικά) και τις ελεύθερες ώρες του (κυνήγι στα προαναφερθέντα εθνικά πάρκα).

Φυσικά δεν το έχω πει εγώ. Ο δόκτωρ Μορό το είχε πει. Ηρωας ήταν στο μυθιστόρημα του Χ.Τζ. Γουέλς, «Το νησί του δόκτορος Μορό». Πριν από έναν αιώνα και κάτι το έγραψε ο τρισμέγιστος ως αλληγορία για τον ιμπεριαλισμό και τον ρατσισμό. Ο Μορό έφυγε κυνηγημένος από την Αγγλία, μετά από υποψίες για αντιδεοντολογικές πράξεις ανατομίας, για να κατασταλάξει σε ένα ερημικό νησί (που δεν το διεκδικούσαν οι Τούρκοι), όπου μπορούσε, ελεύθερα πια, να πραγματοποιεί επώδυνες χειρουργικές επεμβάσεις στους «Ανθρώπους-Κτήνη». Ο Γουέλς περιέγραφε τα όντα αυτά ως ένα είδος ανάμεσα σε άνθρωπο και ζώο, με ακαταλαβίστικη (στους ανθρώπους-μη ζώα) γλώσσα, που πειθαρχούσαν μόνο με τη βία.

Επάνω τους ο δόκτορας είχε θέσει πολύ σκληρούς κανόνες. Οπως το «two legs good, four legs bad», την απαγόρευση κάθε επιθυμίας ή πως δεν πρέπει να σκοτώνουν. Μάντεψε ποιος τους παρέβη πρώτος. Οχι μόνο σκότωσε, σχεδόν ολοκληρωτικά και εξαιρετικά απάνθρωπα εξολόθρευσε τα όντα αυτά ο Μορό. Ηταν σε θέση ισχύος!

Σπουδαίο πράγμα αυτό το «ισχύος». Τι κι αν θεσπίζεις ο ίδιος ένα νόμο, π.χ., για τους προστατευόμενους μάρτυρες (εντελώς τυχαίο παράδειγμα). Αν είσαι από «ισχύος», είσαι υπεράνω. Νόμου, θεσμών, ήθους, αλήθειας, ιδεολογίας. Το ‘χουν κάνει πολλοί. Κράτη, επιχειρήσεις, σύνδεσμοι κρατών, τραστ επιχειρήσεων. Φυσικά και πολιτικοί. Παγκοσμίως. Και εδώ. Και αλλού.

Η διαφορά τού εδώ με το αλλού δεν έγκειται στις κατηγορίες, αλλά στη συμπεριφορά. Των «από ισχύος» προς όσους τους εγκαλούν. Ή όσους απλά τους ακούν.

Στη Γαλλία είχαμε καταιγίδα αποκαλύψεων με σκάνδαλα σεξουαλικών παρενοχλήσεων και διαφθοράς. Για το πρώτο κατηγορείται, μεταξύ άλλων, και ο πλέον δημοφιλής Γάλλος υπουργός Οικολογικής Μετάβασης (καταπληκτικό όνομα για υπουργείο!), Νικολά Ιλό. Για το δεύτερο, ο πρώην ΥΠΟΙΚ επί Ολάντ, Ζερόμ Καϊζάκ. Τα καλά τα δικά μας κι αυτός: φορολογική απάτη, offshore, ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Μάλιστα, ο ίδιος είχε ηγηθεί του αγώνος για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.

Την ίδια στιγμή στο Ισραήλ, η ίδια η ισραηλινή αστυνομία, μετά από δύο χρόνια ερευνών, προτείνει την παραπομπή του πρωθυπουργού Νετανιάχου με την κατηγορία της διαφθοράς. Πού; Στο Ισραήλ! Ποιον; Τον ίδιο τον Νετανιάχου.

Κι εδώ οι δικοί μας παραληρούν για σκευωρίες, στημένα σενάρια, μάρτυρες που θα μαρτυρήσουν αν πέσουν στα χέρια τους, αυτοπυρπολισμούς, απειλές προς τη Δικαιοσύνη και άλλα φαντασμαγορικά. Από κοντά κανάλια, εφημερίδες και δημοσιογράφοι να σιγοντάρουν, υπό τον φόβο μην ξαφνικά βρεθούν εκτός ισχύος των από ισχύος.

Πόσους Μορό έχουμε μέχρι τώρα; Μήπως τελικά οι μόνοι «κουκουλοφόροι» είναι όσοι κρύβονται πίσω από την υπεροπτική στάση της απόλυτης εξουσίας; Οσοι πιστεύουν ότι κανένας και ποτέ δεν θα τους ελέγξει για τις αποφάσεις και τις πράξεις τους;

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, ίσως να μην πολυφταίνε. Σ’ αυτό το έρημο «νησί», τη χώρα μας, αυτά έμαθαν, αυτά κάνουν. Και είχαν και εκατοντάδες ψηφοφόρους να τους στηρίζουν. Δεν είχαν – έχουν. Ο πραγματικός Μορό είχε το μαστίγιο. Αυτοί τη λόξα και τη δόξα τους. Εντάξει, και κάποια εκατομμύρια ευρώ εδώ κι εκεί. Ε και;

Ε και, και τον κακό τους τον καιρό! Και τον δικό μου και τον δικό σου. Που κατεβάζουμε αμάσητη τη Μορίλα τους. Που συρρικνωθήκαμε μες σε απογοητευμένες προσδοκίες και φτηνές ζωές. Φτηνές ζωές και καταναλωτικές ονειρώξεις.

Δεν φέρω μεγάλες αξιώσεις για τα δίποδα, ούτε μαστίγιο για τετράποδα. Ωρες ώρες μόνο, σαν να μου έρχεται η απαίτηση για λίγο λιγότερη κοροϊδία.

Δεν κρατάει πολύ. Ξεχνιέμαι ευχάριστα, νομίζοντας ότι κάτι κάνω.