οι πλειστηριασμοί (κι ένας υπόδικος)

Η τύχη μου το έφερε να βρεθώ πριν από μία εβδομάδα στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών -ένα ραντεβού με πολυάσχολο δικηγόρο. Περίμενα και περίμενα. Αρχισα να χαζεύω το πινάκιο στη δίκη για το παραδικαστικό, που δικάζεται από τον Φλεβάρη του 2017.

Αίφνης το μάτι μου έπεσε σε ένα πολύ γνωστό (ειδικά τον τελευταίο καιρό) όνομα και αναρωτήθηκα εάν αφορούσε αυτό το πρόσωπο· ήταν το όνομα Γεώργιος Ρούσκας. Ρώτησα και με διαβεβαίωσαν ότι, πράγματι, πρόκειται για ένα και το αυτό πρόσωπο, που είναι ο πρόεδρος του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αθηνών, αυτός, καλέ, που έχει αναλάβει την ιερή (;) υποχρέωση να φέρει εις πέρας τους ανάλγητους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς -αναμένεται «τσουνάμι» τους επόμενους μήνες (και ο θεός βοηθός).

Μούδιασα όταν διάβασα γιατί κατηγορείται -για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν -άρχισα να αναρωτιέμαι-, ένας υπόδικος, εξακολουθεί να κινεί τα νήματα ώστε να εκτελεστούν οι επιταγές των περίφημων δανειστών μας; Και, μάλιστα, όχι δημοσιότητα πλέον· ποια διαφάνεια και ποια -τέλος- τήρηση του Συντάγματος.

Με το απαλό (;) πάτημα ενός κουμπιού σε έναν υπολογιστή, σε ένα άγνωστο μέρος, σε σκοτεινούς καιρούς, τα σπίτια όσων είναι πνιγμένοι στα χρέη θα φτερουγίζουν σε τραπεζικούς και «δημόσιους» ουρανούς, αφήνοντας έρημους και στους πέντε δρόμους όσους πριν κατοικούσαν σε αυτά και είχαν χύσει αίμα για να οικοδομήσουν (χτίζοντάς τα ή αγοράζοντάς τα).

Ποιος τη χάρη μας. Δεν ξέρω τι πρεσβεύουν επ’ αυτού συμβολαιογράφοι και δικηγόροι αλλά σε μας τους απλούς προκαλεί έντονο προβληματισμό και απορίες. «Μα, είναι δυνατόν;» λέμε και η ερώτηση φιγουράρει σε ομίχλες και στραβομουτσουνιάσματα εκ μέρους εκείνων που δέχονται την ερώτηση.

Δεν πρέπει και να πολυρωτάμε διότι αυτό είναι δουλειά των θεσμών και της εύρυθμης λειτουργίας της Δικαιοσύνης· ναι, μα ακριβώς αυτό θέλουμε να μάθουμε, να μας διαφωτίσει κάποιος (εάν οι δημοκρατικοί θεσμοί είναι ισχυροί και λοιπά στοιχειώδη, εάν η «αριστερή» κυβέρνηση θα τους ενισχύσει και θα τους υπερασπιστεί -αυτά).

Τώρα ο κόσμος αρχίζει να συνειδητοποιεί τι του επιφυλάσσεται για το μέλλον. Ηδη τα κινήματα κατά των πλειστηριασμών, που είχαν ατονήσει, αρχίζουν να επανεμφανίζονται και να αναδιοργανώνονται, γιατί ο κίνδυνος είναι πλέον όχι μόνο ορατός αλλά μόλις ένα βήμα πριν από τη θύρα της οικίας (πρώτης, δεύτερης και όπου φτάσει).

Οι ομάδες που παλεύουν να μην ιδιωτικοποιηθεί το νερό, να μη σηκωθούν ουρανοξύστες στο Ελληνικό, να μην οικοδομηθούν τέρατα από μπετόν από τα mall στον αρχαιολογικό χώρο της Ακαδημίας Πλάτωνος, να μην εκτραπεί ο Αχελώος κι ένα σωρό άλλες, που δρουν τοπικά, φαίνεται να βγαίνουν από τον λήθαργο. Πρέπει να αντικρίσει κανείς την άβυσσο για να πειστεί ότι κάτι πρέπει να κάνει ώστε να μην πέσει μέσα της και τον καταπιούν τα τάρταρα.

Δεν λέμε ότι αυτά τα κινήματα και αυτές οι ομάδες έχουν σοβαρή εναλλακτική πρόταση (μερικοί ισχυρίζονται ότι διαθέτουν λύσεις, αλλά δεν είναι της στιγμής), μπορούν, όμως, να ανοίξουν δρόμους για μελλοντικούς κοινωνικούς αγώνες, που θα βασίζονται σε πολιτική έκφραση, βασισμένη στην πρόσωπο με πρόσωπο συνεννόηση -από το τοπικό προκύπτει το παγκόσμιο (αγώνισμα).

Με τους επικείμενους πλειστηριασμούς ανοίγουν θύρες…