Υπάρχει μια θεμελιώδης παρεξήγηση: Ο ίδιος ο κ. Στουρνάρας μπορεί να εμφανίζεται ώς υπερκομματικός τεχνοκράτης στο τιμόνι του πιο κρίσιμου θεσμού για την οικονομία, αλλά στην πραγματικότητα ούτε είναι ούτε φέρεται ως τέτοιος. Είναι ο υπουργός Οικονομικών και εν συνεχεία και Οικονομίας της κυβέρνησης Σαμαρά που φυτεύτηκε προ των εκλογών άκομψα, αλλά επιτυχημένα, στη θέση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας και έκτοτε κάνει συστηματικά πόλεμο στην κυβέρνηση, με αποκορύφωμα τη θέση του για προληπτική πιστοληπτική γραμμή και μάλιστα με απερίφραστη αιτιολογία: Για να μην μπορεί η κυβέρνηση να κινηθεί, ούτε μετά το Μνημόνιο. Άρα η μια παρεξήγηση είναι ότι ο κ. Στουρνάρας είναι σωτήρας – τεχνοκράτης στην ΤτΕ από την ελεύθερη αγορά. Είναι στενός συνεργάτης του Σαμαρά και σε ολόκληρη την εντυπωσιακή σταδιοδρομία του απασχολείτο σε κρατικές θέσεις ή τοποθετείτο από το κράτος, με αμφιλεγόμενες επιδόσεις, εκτός από το σύντομο διάστημα που δούλεψε για τον ΣΕΒ.
Η δεύτερη παρεξήγηση είναι η αξίωση του κ. Στουρνάρα να είναι στο απυρόβλητο και το απυρόβλητο αυτό να επεκτείνεται και στις δραστηριότητες της συζύγου του επειδή ακριβώς είναι διοικητής της ΤτΕ. Αλλά δεν είναι ο μόνος κεντρικός τραπεζίτης της Ε.Ε. που είναι υπό διερεύνηση, το ίδιο συμβαίνει και με τον Λιθουανό και με τον Ιρλανδό συνάδελφό του ή πριν από δυο χρόνια με τον Σλοβένο. Είναι, όμως, ο μόνος που αξιώνει ειδική μεταχείριση. Αν σκεφτεί κανείς πως η Κριστίν Λαγκάρντ δικάστηκε από γαλλικό δικαστήριο για σκάνδαλο, παρ’ ότι εν ενεργεία διευθύντρια του ΔΝΤ, και ότι οι δικαστικές αρχές του Ισραήλ προσπαθούν να κάνουν «προστατευόμενο μάρτυρα» στενό συνεργάτη του εν ενεργεία πρωθυπουργού Νετανιάχου για να τον παραπέμψουν για διαφθορά, είναι μάλλον υπερβολικό ο κ. Στουρνάρας να αισθάνεται ότι διώκεται, εκτός αν πιστεύει ότι είναι, ξέρω ‘γω, ο Πάπας.
