δίωξη μαρινάκη: δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω​​

Η σιωπή στα ελληνικά ΜΜΕ για την υπόθεση Μαρινάκη-Noor 1 ήταν το ζήτημα που συζητήθηκε περισσότερο από την ίδια την είδηση για την άσκηση ποινικής δίωξης για κακουργήματα σχετικά με τη μεταφορά ηρωίνης με το “ναρκοπλοίο”.

Αν και η υπόθεση απασχόλησε στο παρελθόν και τη Βουλή σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων, η είδηση μετά βίας αναφέρθηκε σε μεγάλη μερίδα ΜΜΕ και αποσιωπήθηκε σε κάποια άλλα. Φυσικά για τον επιχειρηματία ισχύει το τεκμήριο αθωότητας αλλά όταν σε υπόθεση 2,1 τόνων ηρωίνης εμπλέκεται μεγάλος οικονομικός παράγοντας, μιντιάρχης και ιδιοκτήτης μεγάλης ΠΑΕ, αυτό συνιστά είδηση και κάνει εντύπωση ότι “θάφτηκε”.

Αντιθέτως με τα εγχώρια, τα διεθνή ΜΜΕ και ειδικά αυτά της Μ.Βρετανίας όπου διαθέτει επίσης ποδοσφαιρική ομάδα, αφιέρωσαν εκτενή ρεπορτάζ όπως συμβαίνει σε φυσιολογικές κοινωνίες και δημοκρατίες.

Διέλαθε της προσοχής και η σοβαρή καταγγελία δημοσιογράφου, που δεν έχει διαψευστεί, ότι μπράβοι του Μαρινάκη “τον πήγαν σηκωτό” στο γραφείο του και τον εξανάγκασαν να “κατεβάσει” είδηση που αναφερόταν στην πιθανότητα άσκησης δίωξης. Δεν χρειάστηκε πίεση για να εξαφανιστεί από την ιστορική Καθημερινή που ανάρτησε και μετά διέγραψε την είδηση στην αγγλική της έκδοση ενώ, τελικά, την επανέφερε μετά την κατακραυγή για το ηλεκτρονικό ίχνος που άφησε.

Η αξιοπιστία της δημοσιογραφίας έχει δοκιμαστεί αλλά διολίσθησε επικίνδυνα μετά τις ανακατατάξεις στα ΜΜΕ, όπου ενεπλάκη και ο Μαρινάκης. Η κοινή γνώμη είχε ήδη διαμορφωθεί πριν την δίωξη, μέσα από κοινωνικά δίκτυα και φήμες. Έτσι όσοι επιλέγουν να σιωπούν, επιτρέπουν στο περιθώριο να εκδίδει δική του ετυμηγορία​ πριν τη δικαιοσύνη. ​ Σίγουρα το μήνυμα για τους δημοκρατικούς θεσμούς είναι ανησυχητικό.