οι νέοι, πάλι

Αγαπησιάρικη ένσταση από αναγνώστη σχετικά με πρόσφατο σημείωμα και ειδικά με την εξής φράση: «Ως πότε οι νέοι θα βαριούνται και θα βλαστημάνε; Πότε θα πιάσουν τον ταύρο από τα κέρατα; [κτλ]». Γράφει: «Εμείς οι μεγάλοι όταν ήμασταν νέοι και ο ταύρος ήταν μικρός γιατί δεν τον πιάσαμε από τα κέρατα και ζητάμε σήμερα, που είμαστε συνταξιούχοι [όχι εσείς], από τους νέους να πιάσουν τον ταύραρο από τα κέρατα του κερατά, που αφήσαμε τόσα χρόνια και μεγάλωσαν σαν περικοκλάδα;».

Απλώς, αγαπητέ, εννοούσα όλους τους νέους όλων των εποχών και όχι αποκλειστικά τους σημερινούς – θα ήταν ύβρις εκ μέρους μου, άσε που θα ήμουν και εκτός πραγματικότητας.

Η αναρώτησή μου υπείχε ρητορισμό [και διάνθιση –ομολογώ– της σελίδας]. Τέτοιου είδους ερωτήσεις γίνονται μπας και προκληθεί κάποια ζύμωση, μήπως και κάποιος ενοχληθεί ή μήπως κάποιος από τους νέους έχει αντίρρηση, ότι αυτόν δηλαδή δεν τον αφορά η ερώτηση γιατί έχει έργο [δημιουργία] να επιδείξει και ότι αντιστρατεύεται συστήματα και καθεστώτα εμπράκτως – μακάρι να υπήρχε κάποιος τέτοιος νέος [εννοώ κάποιος να υποπέσει στην αντίληψή μου, όχι ότι δεν υπάρχει, προς Θεού].

Χαίρομαι εντούτοις που οι συνταξιούχοι μας [δεν είναι γενίκευση] είναι εν εγρηγόρσει με υψηλόφρονα αυτοκριτική ετοιμότητα και πρόθυμοι να υποστούν τη βάσανο της έστω ετεροχρονισμένης κριτικής [αυτό σημαίνει ότι υφίσταται βάσανο: όταν έχει το θάρρος να δημοσιεύσει την αντίρρησή του].

Ευχής έργο θα ήταν όλοι οι αναγνώστες να συμμετείχαν κατ’ αυτόν τον τρόπο στην κοπιώδη [και περίπλοκη ενίοτε] επικοινωνία – στην ουσία είναι σαν να συμμετέχουν στην παραγωγή και έκδοση του ίδιου του σώματος της εφημερίδας, σαν να ταυτίζονται αναγνώστης και συγγραφέας. [Ακούγεται βέβαια πολύ ωραίο].

Το πρόβλημα με τους νέους παραμένει εντούτοις, ειδικά με την πανεπιστημιακή γνώση που τους παρέχεται – και δεν υπονοώ ανεπάρκεια πανεπιστημιακών δασκάλων, εννοώ τρόπους και μεθόδους μετάδοσης [ξένων, ούτως ή άλλως, όχι βιωματικών δηλαδή] γνώσεων· λίγα πράγματα εμφωλεύονται ώστε να κατοικοεδρεύσουν στην ψυχή και τη συνείδηση των νέων. Οταν απουσιάζει το υλικό μέρος του σώματος από τέτοιου είδους διδασκαλίες τι γνώση να παραχθεί;

Γνώμες μόνο αιωρίζονται και μετεωρίζονται – και χάνονται στην αγωνία και την αναζήτηση της παντί τρόπω επαγγελματικής αποκατάστασης (κι έτσι νικάει πάντα [αρχαιόθεν ώς σήμερα] η εξουσιαστική δομή των κοινωνιών). Μένουν κάποιοι ονειροπόλοι, άντε και ιδεολόγοι, να νομίζουν ότι μπορούν να αλλάξουν τη δυσχερή κατάσταση πραγμάτων [και ανθρώπων] – και, σημειώνεται, δεν έχουν την καλύτερη αντιμετώπιση από τους συμβιβασμένους και τους λογής οκογενειάρχες, όπως επίσης από τους πολιτικούς και εκκλησιαστικούς ταγούς (ακόμη η Εκκλησία έχει λόγο στην αγωγή και την Παιδεία – πώς να αντισταθούν οι νέοι σε τέτοιες συμπαντικές [συστημικές] επιθέσεις;). Τι να πεις…

Πάνε και οι ορμές, πάνε και οι χυμοί, πάει και οποιαδήποτε δυνατότητα ή προσπάθεια να νικήσουν τη βαρύτητα [να χορέψουν εννοείται, και με το σώμα τους και με την πνευματοψυχή τους]. Λίγοι νέοι ορχούνται [σήμερα και πάντα].