Τον Αντώνη Σαμαρά τον μάζεψε από τα αζήτητα ο Καραμανλής και τον έβαλε στην κυβέρνησή του ως υπουργό Πολιτισμού. Η πρώτη του κίνηση μόλις εξελέγη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας ήταν να αποδομήσει τον ευεργέτη του.
Ως πρωθυπουργός, έπαιξε ανοιχτά με τη Χρυσή Αυγή, δίνοντας εντολές στον εισαγγελέα «Παναθηναϊκάκια» για να κάνει τη δουλίτσα του…
Στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ υπονόμευσε απροσχημάτιστα, μέσω «τεχνικών κωλυμάτων», την υποψηφιότητα Μεϊμαράκη και «ανέδειξε» αρχηγό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με αντάλλαγμα τη χειραγώγησή του μέχρι τέλους, καθιστώντας τον έτσι έρμαιο των δικών του επιδιώξεων να πάρει τη ρεβάνς…
Πριν απ’ όλα αυτά, είχε ρίξει την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με αφορμή το Σκοπιανό -εκείνος πρώτος είχε αποδεχτεί το όνομα «Μακεδονία»-, χαράσσοντας με τον τρόπο αυτό τη μακρά αμοραλιστική πορεία του…
Σε μια ανενδοίαστη δε επίδειξη ακραίας πολιτικής κατινιάς, αρνήθηκε να παραδώσει τα κλειδιά του Μαξίμου στον Αλέξη Τσίπρα!
Επικαλείται τις παρακαταθήκες των αείμνηστων Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου, τους οποίους όμως ο ίδιος έβριζε σκαιότατα όταν ήταν αρχηγός της ΠΟΛΑΝ.
Αήθης στη στάση του και κακοήθης στη συμπεριφορά του, ο άνθρωπος που κάνει καριέρα υπονομεύοντας όλους τους προέδρους, βρίζει σαν συνοικιακός νταής και απειλεί με το γνωστό κουτσαβάκικο στιλάκι του -δείγμα της ποιότητάς του- τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό, δικαστές και όποιον άλλο θεωρεί εμπόδιο στον δρόμο του προς την εκδίκηση.
Το πρόβλημα, παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Το πρόβλημα είναι ο Κυριάκος -γνήσιο τέκνο του ίδιου άκρατου αμοραλισμού-, ο οποίος οδηγείται ως ενεργούμενο στη ραγδαία περιθωριοποίησή του, επιτρέποντας τον διασυρμό μιας ολόκληρης παράταξης και την εμπέδωση της εκτροπής, χωρίς ίχνος ντροπής…
