αριστερά erga omnes;

Αυτό το σκοτάδι
λίγο έλειψε να μας τυφλώσει

Βασίλης Παππάς, Ατιτλο

Στην αντιπολίτευση όλοι [μοιάζει να] παίζουν «κούκο μονό σε δύο ή και σε τρία ταμπλό». Είμαστε και μ’ αυτόν και μ’ εκείνον και με τον άλλον. Η αναγκαία στη δημοκρατία πολιτική αντιπαράθεση δεν μπορεί όμως να διεξάγεται «με το κομμάτι», δίχως αρχές και στρατηγική. Η ένταση δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Ούτε βέβαια η θολούρα. Μια χώρα που αλλάζει με σπασμούς δεν ωφελείται από σπασμωδικές ενέργειες άνευ ουσιαστικού περιεχομένου/αντικειμένου.

Η δαιμονοποίηση της κυβερνώσας δεν προσδίδει «ταυτότητες» στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Απλώς μεταφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι από την πραγματικότητα στη «μαύρη μαγεία». Τα βουντού στην Ευρώπη του 21ου αιώνα δεν γίνονται αποδεκτά ως μέσα διεξαγωγής του πολιτικού αγώνα. Καθαρό μυαλό, καθαρές κινήσεις, καθαρές συμμαχίες, καθαροί πολιτικοί: αυτά λείπουν από την αντιπολίτευση για ν’ ανταποκριθεί σωστά στον ρόλο της.

Από την άλλη η φλεβοτομή της αριστερής κουλτούρας και πρακτικής ίσως σήμερα να χρειάζεται ακόμα περισσότερο μια ιδεολογικο-πολιτική προσαρμογή, στηριγμένη σε ιστορικούς αναστοχασμούς αλλά και σε κομματική ανοιχτοσύνη. Τα χθεσινά τραύματα από τους κοινωνικούς αγώνες δεν πρέπει να οδηγήσουν ούτε σε ηγεμονοπεριφρονητική στάση απέναντι στις «σιωπηλές γενιές» ούτε στην εγκαθίδρυση ενός φοβικού Ιερατείου τύπου «κλειστό όστρακο». Η νέα ηθική δεν θα γαλβανιστεί μέσω των διορισμένων καθοδηγητών ή των διανοούμενων της υπέροχης απομόνωσης [splendid isolation]. Η αναζωογονητική αιμοδοσία γίνεται πάντοτε από τον λαό κι όχι από χρήσιμους ηλίθιους ή «δούλους πολλών αφεντάδων».

Η Αριστερά δεν ήταν ποτέ άρπαξ συνειδήσεων, αλλά επιτελούσε το έργο ενός κριτικοφιλόσοφου που νοιάζεται για τις κοινωνικές αδικίες, μακριά από μυστικιστικές αναφορές και μονοτροπικά αφηγήματα. Μολονότι το άγραπτο δόγμα υπερισχύει του γραπτού, χωρίς όμως η lingua franca ν’ αλλοιώνει την Αλήθεια [ακόμα κι αν «πονάει»], η Αριστερά οφείλει-αποδεικνύοντας το δικό της Ηθος και Υφος – να προχωρήσει σ’ ένα ευρύτερο εσωτερικό consensus επαναξιολόγησης ιδεών, σκοπών, μέσων και ανθρώπων, ώστε να πετύχει το μεγαλύτερο καλό κι όχι να θριαμβολογεί για το μικρότερο κακό.

Πού, πότε και πώς θα κλείσει ο κύκλος της απόκλισης από την κανονικότητα και της εξαίρεσης από τις αρχές θα κριθεί από εσωτερικά/εξωτερικά γεγονότα, καθώς το μέλλον της χώρας ήταν ήδη ναρκοθετημένο. Το «ολίγος σχετικισμός, ολίγος διαφωτισμός κι ολίγος φονταμενταλισμός» υπήρξε για χρόνια ένα επικίνδυνο κοκτέιλ διακυβέρνησης των φιλελεύθερων κομμάτων [όποιος κι αν τα εξέφραζε ιστορικά].

Οι κραυγάζοντες δεξιο-φθορείς προπαγανδιστές, οι σιωπούντες αριστερό-φθονοι διανοούμενοι, οι «συναλλασσόμενοι» ψευδο-κεντρώοι ανανεωτές κατέστησαν την Ελλάδα μια χώρα όπου ο Κανένας αδυνατούσε ν’αντιμετωπίσει ακόμα και τον μονόφθαλμο Πολύφημο.

Απαντες εναντίον μας κι εμείς χρησιμοποιούσαμε το erga omnes μόνο για να εξαλείψουμε τους όποιους εσωτερικούς εχθρούς. Τα πράγματα άλλαξαν, ελπίζω ανεπιστρεπτί. Η Αριστερά δεν κάνει εσωτερικά παιχνίδια με σημαδεμένη τράπουλα, αλλά γνωρίζει να κάνει στρατηγικές κινήσεις στη διεθνή σκακιέρα. Αυτό πρέπει να το χαίρονται οι φίλοι και οι λιγότερο φίλοι γιατί στο κάτω κάτω της γραφής έτσι βοηθιέται η χώρα κι όχι με το γενικό, άχαρο και άκαιρο σλόγκαν των πρόωρων εκλογών.

ΥΓ. «Ηττημένοι αρχηγοί
ακούμπησαν στις μάζες
ζητώντας υποστήριξη
στους μελλοντικούς αγώνες»

[Κ. Γ. Βασιλείου, Εξαγνισμός]

*Πρώην υπουργός