iloveithaki.gr \ july 21st 2018
με λίγα λόγια: παρατήρησα την απόλυτη έλλειψη ντροπής του κυριάκου μητσοτάκη που ενώ πολλές φορές πιάνεται να λέει ψέματα, απλά συνεχίζει να το κάνει με μεγαλύτερη ένταση
σχόλια ημέρας:
πήγαν για μπάνια οι «πατριώτες»
όσοι κατοικούμε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης χάσαμε τη βραδινή μας παρέα. Δηλαδή τους αφιονισμένους χούλιγκαν, τις θεούσες με τις τσιριχτές φωνές, τους ρασοφόρους και τους φουσκωτούς της Χρυσής Αυγής που κάθε βράδυ σχεδόν έκλειναν τους κεντρικούς δρόμους, βρίζοντας, απειλώντας και ψέλνοντας, με κεντρικό αίτημα την αλλαγή των συνθηκών των αρχών του περασμένου αιώνα με τις οποίες η Μακεδονία μοιράστηκε στα τέσσερα. Από τη μέρα, λοιπόν που δημοσιεύτηκε το ρεπορτάζ της «Καθημερινής» για τα… ρούβλια που γλυκαίνουν τις καρδιές και φουσκώνουν τις γροθιές, όλοι αυτοί οι μεταφερόμενοι από τα γύρω χωριά χάθηκαν! Εξαφανίστηκαν. Τι έγινε; Άλλαξε κάτι; Εγκαταλείφθηκε η συμφωνία των Πρεσπών; Η αλλαγή σκηνικού, η αφωνία διαφόρων οργανώσεων αποδήμων που ένας θεός ξέρει πού σιτίζονται (κάτι θυμόμαστε από τα χρόνια της χούντας), η αλλαγή ατζέντας από τους τηλεπωλητές πατριωτισμού, δεν είναι κάτι συμπτωματικό. Οι γνωστοί στις αρχές επικεφαλής των διαδηλώσεων, λαλίστατοι και επιθετικότατοι, που απαιτούσαν με σχιζοφρενικές απόψεις να σηκωνόμαστε όρθιοι όταν περνούσαν από μπροστά μας οι τραμπούκοι, πού χαθήκανε; Μήπως ήρθε η ώρα οι εισαγγελικές αρχές να αναζητήσουν τους τρόπους μεταφοράς και «ευαισθητοποίησης» διαδηλωτών, δηλαδή τον δρόμο του χρήματος (σε όποια μορφή, ρούβλι, δηνάριο η ευρώ); Αντιλαμβάνομαι ότι η άγνοια μεγάλης μερίδας του ελληνικού πληθυσμού, ειδικά των κατοίκων του Νότου, για τη διαχρονική κατάσταση στη Μακεδονία, τον ρόλο των Ρώσων στο Άγιον Όρος εδώ και αιώνες, τις σχέσεις αγάπης / μίσους των πατριαρχικών με την Εκκλησία της Ελλάδος λόγω του θέματος των μητροπόλεων των βορείων επαρχιών, τις φιλοδοξίες των μετασοβιετικών πατριαρχών Μόσχας, επιτρέπει ύπουλα παιχνίδια. Καιρός να πούμε όλα όσα το βαθύ ελληνικό κράτος κουκούλωνε /τσαουσίδης κλ
οι τρίχες του κυριάκου
στη λιακάδα των ημερών της θερινής ραστώνης μιας κοινωνίας που παρουσιάζεται επιτηδευμένα ότι δήθεν φλέγεται από ψυχροπολεμικές διενέξεις και δραματοποιήσεις του σωρού, είναι σημείο των καιρών κάποιοι να ασχολούνται με τρίχες. Ενδεικτικό της σοβαρότητάς τους βγαίνουν και πουλάνε μούσια, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ακριβό το τίμημα της εκλογικής διεύρυνσης, ειδικά όταν μένεις σταθερά κολλημένος στις δημοσκοπήσεις σε υψηλή συσπείρωση και πρέπει επιμελώς να συντηρείς το προφίλ του νικητή με ακροδεξιές κορώνες. Ο πνιγμένος από τα γένια του πιάνεται και από τις ευκαιριακές θριαμβολογίες με κάθε επιτηδευμένη και ευτελή αφορμή. Τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία δεν απέδωσαν την προσδοκώμενη λαϊκή οργή που θα χρίσει νικητή τον Κυριάκο, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι καμιά εμπιστοσύνη δεν γεννά κάποιος που αλλάζει θέσεις για ψηφοθηρικούς λόγους. Στην απόγνωσή τους οι φωστήρες της επικοινωνιακής του ομάδας δοκίμασαν νέο λουκ για τη θερινή σεζόν, πιο φιλικό προς τους νέους και πιο γοητευτικό για το γυναικείο κοινό. Ο ηγέτης που νομίζει ότι η ιστορία τού χρωστάει από την κούνια του καταφεύγει στο lifestyle και τις στυλιστικές του επιταγές μήπως πείσει. Η πολιτική των business administrators λατρεύει την πασαρέλα και τα μούσια, έστω ευκαιριακά… Όποιος έχει τα γένια, έστω και πέντε τρίχες, θα πρέπει να έχει και τα χτένια, δηλαδή την πολιτική πρόταση, ένα υποτυπώδες έστω πολιτικό πρόγραμμα, ένα όραμα που δεν θα είναι Μνημόνιο ικανό να συγκινεί και έστω κάποια κοινωνική πολιτική, όχι μόνο κουρέματα και περικοπές εις βάρος των πολιτών προς όφελος συγκεκριμένων επιχειρηματιών / μπρεγιάννη κατερίνα
δεν ξέρουν οι “απλοί άνθρωποι” της ευρώπης τι γίνεται στη μεσόγειο;
σε λίγα χρόνια, ο ιστορικός του μέλλοντος θα αναρωτιέται για την εποχή μας: Δεν ήξεραν, δεν έβλεπαν ή δεν ήθελαν να ξέρουν οι “απλοί άνθρωποι” της Ευρώπης τι γινόταν στη Μεσόγειο το 2018; Πώς χάθηκε τόσο γρήγορα η ευαισθησία που έδειξαν όλοι μπροστά στη συνταρακτική φωτογραφία του πνιγμένου παιδιού στις τουρκικές ακτές, που έκανε τον γύρο του κόσμου μόλις τρία χρόνια νωρίτερα; Πώς έπαψαν να συγκλονίζονται από τις τραγωδίες που συνεχίζονταν; Γιατί αδιαφορούσαν για τα πλοία φαντάσματα που γυρνούσαν σαν την άδικη κατάρα από χώρα σε χώρα, χωρίς καμιά να θέλει να τους επιτρέψει να πιάσουν λιμάνι; Και θα είναι δύσκολο να απαντήσουμε στα παιδιά μας.
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1421″]
