ανθρώπινος κονιορτός στον άνεμο

Ο,τι εκπίπτει από την κατηγορία του «φυσιολογικού» γίνεται βορά των αρπακτικών. Οι «ξένοι», οι ομοφυλόφιλοι, οι ανάπηροι, οι οροθετικοί, οι αλλόθρησκοι, οι άθεοι και κάθε διαφορετικός είναι και ένας υποψήφιος στόχος. Ο κοινωνικός δαρβινισμός επιτάσσει –κατ’ αναλογία με ό,τι γίνεται στον φυσικό κόσμο– οι θηρευτές να επιτίθενται στα πιο ασθενή μέλη μιας αγέλης, στους αδύναμους και στους ευάλωτους. Ο κίτρινος Τύπος μετατρέπεται στο μάτι των «κυνηγών»: ξεχωρίζει, στιγματίζει και στοχοποιεί το θύμα, ανοίγοντας τον δρόμο στη διαπόμπευση, στη βία, στον βιασμό και στη δολοφονία.

«Η αυτοάμυνα δεν είναι έγκλημα, είναι ένστικτο» έγραφαν τα φασιστοειδή στα τρικάκια που πέταξαν έξω από τον τόπο του εγκλήματος στη Γλάδστωνος, με θύμα τον Ζακ. Παρέπεμπαν σε μια προ-νομική εποχή, τότε που ο κόσμος δεν είχε ακόμη εκπολιτιστεί και κυριαρχούσε το ένστικτο. Μια εποχή βαρβαρότητας με κυρίαρχο τον νόμο της ζούγκλας και το δίκαιο του ισχυρότερου. Ο φόβος του «άλλου», του «όχι δικού μας», λειτουργεί σαν ένας μόνιμος φόβος, μια αδιόρατη σκιά πάνω από τις ζωές μας, ζωές υπό διαρκή απειλή: της κοινωνικής και οικονομικής έκπτωσης, της ατομικής υποβίβασης και της συλλογικής αν-ασφάλειας.

«Πρεζάκια και γκέι δεν είναι αναγκαίοι» έλεγαν, επίσης, τα φυλλάδια που έριξαν οι «ΕΣΑτζήδες», προφανώς νοσταλγοί της χούντας, της φυλετικής καθαρότητας και των ελληνο-χριστιανικών ιδεωδών. Τι σημαίνει όμως «αναγκαίοι»; Μάλλον, στη βάση μιας ποσοτικής και χρησιμοθηρικής προσέγγισης, σημαίνει χρήσιμοι. Χρήσιμοι για ποιον; Πιθανότατα για το σύστημα της αγοράς και τον κυρίαρχο ωφελιμισμό, σύμφωνα με τον οποίο χρήσιμος είναι ο παραγωγικός και «άχρηστος» ο αντιπαραγωγικός.

Τα «πρεζάκια», οι «γκέι» οι «τρανς» ή οι ψυχικά νοσούντες δεν είναι φυσικά παραγωγικοί, αλλά τα χαλασμένα «γρανάζια» της κοινωνικής μεγα-μηχανής, τα οποία μπορούν να πεταχτούν στα σκουπίδια και να αντικατασταθούν από υγιή «ανταλλακτικά». Εδώ η αντιδραστική και οπισθοδρομική σκέψη του φασισμού συναντά (όπως και άλλες φορές στην ιστορία) το τεχνοκρατικό πνεύμα που εργαλειοποιεί το ανθρώπινο σώμα και το θέτει στην υπηρεσία ενός ολοκληρωτικού κράτους. Ο Ζακ και οι όμοιοί του είναι το ιδανικό θύμα για τα τάγματα εφόδου και για τους περίφημους «νοικοκυραίους», δηλαδή τον ανθρώπινο κονιορτό που μεταφέρεται σαν σκόνη στον άνεμο, θολώνοντας τον ιστορικό ορίζοντα.

«Η σιωπηλή πλειοψηφία δεν θα υποκύψει στην αριστερή τρομοκρατία» πρόσθεταν οι ακροδεξιοί τραμπούκοι στα τρικάκια τους, επικαλούμενοι έναν κοινωνικό πολτό που αναθέτει τις τύχες του στους ισχυρούς, στους βοναπάρτες, στους δικτάτορες και στους τυράννους. Που γίνεται οικειοθελώς το τάγμα εφόδου και η ανεγκέφαλη κοόρτη του κάθε φασισμού.

Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που προκάλεσαν και στη συνέχεια διαχειρίστηκαν την κρίση την τελευταία δεκαετία φωνασκούν τώρα περί λαϊκισμού και κινδύνων για τη δημοκρατία, ξέροντας ότι από τους πρώτους που θα σαρωθούν από ένα πιθανό νέο κύμα αντίδρασης θα είναι οι ίδιες.

Οι φασίστες και οι ακροδεξιοί δεν είναι ένα «ξένο σώμα» στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που μετατρέπονται σταδιακά σε αγελαία ζώα, φρικτά και αποκρουστικά. Για την αντιμετώπισή τους δεν αρκούν οι καταγγελίες, η ηθική απαξία και η τυφλή οργή. Χρειάζεται σχέδιο, βούληση, υπομονή και επιμονή. Επιμονή σε αρχές, αξίες και πράξεις. Κυρίως στις τελευταίες, γιατί χωρίς αυτές τα αιματηρά και οδυνηρά déjà vu της ιστορίας θα είναι αναπόφευκτα!