θρησκευτικά ουδέτερο παπά μου, σημαίνει όχι αυταπάτες

Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, στον 21ο αιώνα, ζητά να ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε θρησκευτικά ουδέτερο. Τίποτα δεν χρειάζεται να εννοήσουμε ευλογημένε. Μιλά η λέξη από μόνη της. Ουδέτερο. Φέρει μπροστά της ένα αρνητικό μόριο. Ένα «οὐ». Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, δηλαδή. Κι εδώ τελειώνει η συζήτηση. Αν επιθυμεί ο αρχιεπίσκοπος να ξαπλώσει τη λέξη «ουδέτερος» στο κρεβάτι του Προκρούστη προκειμένου να τη φέρει στα ίσα της εκκλησίας, ας το κάνει με τους φανατικούς του. Αυτή η χώρα είναι γεμάτη από τέτοιους. Όντως, η ελληνική κοινωνία δεν περιορίζεται σε μία κάποια πίστη, όπου καθένας την κρατά για λογαριασμό του, δίνοντας χώρο στην ανεξιθρησκεία. Αντιθέτως, διέπεται από θρησκευτικό φανατισμό και μισαλλοδοξία. Στις αρχές της 3η χιλιετηρίδας, έξω από την πόρτα που οδηγεί στα χειρουργεία δημόσιων νοσοκομείων, μπορεί κανείς να δει λυόμενη εκκλησία. Η οποία δεν στήθηκε από μόνη της μέσα σε ένα χώρο όπου τον πρώτο λόγο έχει μια επιστήμη. Σχολική αίθουσα δεν νοείται χωρίς την Παναγία και τον Χριστό τους, και τα αβάπτιστα είναι δακτυλοδεικτούμενα. Καμία υπηρεσία δεν υπάρχει άνευ θρησκευτικών εικόνων σε θέσεις περιωπής, κι οι υπολογιστές και τα γραφεία των υπαλλήλων συχνά είναι μικρά εικονοστάσια.  Υπάρχουν άνθρωποι που δέχονται να παραδώσουν τη δωρεάν νοσοκομειακή τους περίθαλψη διότι άθεο δεν ψηφίζουν. Άνθρωποι που προσκαλούν μητροπολίτες να διώξουν τις τσούχτρες από τη θάλασσα. Κι όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει όλον αυτόν τον φανατισμό, είναι Γενίτσαρος.