είχε δίκιο ο φιντέλ

«Υαινες και όρνια» είναι ο τίτλος του βιβλίου του γνωστού Ισπανού δημοσιογράφου Francisco Rubiales Moreno που κυκλοφόρησε στην Ισπανία. Με την ευκαιρία αυτή έδωσε συνέντευξη στο Ισπανικό Πρακτορείο Ειδήσεων EFE, με το οποίο συνεργαζόταν χρόνια. Το βιβλίο περιέχει ενδιαφέρουσες απόψεις για τη δημοσιογραφία σήμερα και ιστορίες από την Κούβα, όπου υπήρξε για πολλά έτη ανταποκριτής. «Μια φορά γιορτάζαμε τα 25 έτη από την κατάληψη του Στρατοπέδου της Μονκάδα από τους αντάρτες του Φιντέλ Κάστρο», διηγείται ο Rubiales. «Εβαλαν τους ξένους δημοσιογράφους σε ένα αεροπλάνο και μας πήγαν στο Σαντιάγκο της Κούβας. Οταν φτάσαμε, ο Κουβανός ηγέτης ήταν καθισμένος στο κέντρο με ένα πούρο στο στόμα, αλλά δεν μας επέτρεπαν να τον πλησιάσουμε».

«Τότε», συνεχίζει ο Ισπανός δημοσιογράφος, «μας πλησίασε ένας λοχαγός του στρατού και είπε: “Να περάσει ο δημοσιογράφος του Ρόιτερ και ο ανταποκριτής του Ισπανικού πρακτορείου”. Περάσαμε, χαιρετίσαμε τον Κομαντάντε και εγώ, που πάντα υποστήριζα τις χαμένες υποθέσεις, του είπα: “Κομαντάντε, εκεί έξω έχει τουλάχιστον 30 δημοσιογράφους”. Ηταν οι Ρώσοι της “Πράβδα”, του Νόβοστι, οι Τσέχοι, οι Ρουμάνοι, όλοι από κομμουνιστικές χώρες. Και ο Φιντέλ μού απάντησε: “Εδώ υπήρχαν δύο δημοσιογράφοι και πέρασαν”. Μου έφυγε το χρώμα από το πρόσωπο και το ίδιο συνέβη και με τον συνάδελφο του Ρόιτερ. “Μα πώς;» τον ρώτησα, “εκεί έξω έχει πολλούς περισσότερους”. “Οχι” απάντησε ο Φιντέλ. “Αυτοί δεν είναι δημοσιογράφοι. Δημοσιογράφοι είσαστε εσείς που είσαστε ελεύθεροι, αυτοί ακολουθούν τα κόμματά τους, είναι αγκιταδόρες των μαζών”».

«Αυτή η διάκριση μεταξύ αγκιταδόρων και δημοσιογράφων», συμπληρώνει ο Ισπανός δημοσιογράφος, «είναι εξαιρετική και τη συμμερίζομαι 100%. Χωρίς ελευθερία, χωρίς ελευθερία της έκφρασης, χωρίς αφοσίωση στην αλήθεια, δεν υπάρχει δημοσιογραφία, αλλά άλλα πράγματα, εκδότες, προπαγανδιστές, αστυνομικοί της σκέψης, αλλά όχι δημοσιογράφοι».

Ο Rubiales τονίζει ότι σήμερα «υπάρχουν εκατοντάδες δημοσιογράφοι που στόχος τους είναι η καλλιέργεια του μίσους». Παράλληλα, επισημαίνει: «Σήμερα αυξάνονται περισσότερο οι θέσεις εργασίας για δημοσιογράφους στα επιτελεία των πολιτικών κομμάτων παρά στα ΜΜΕ. Πρέπει να παρακολουθούν τον αντίπαλο να δουν αν κάνει κάποιο λάθος και να το εκμεταλλευθούν, απαξιώνοντάς τον και κερδίζοντας τις εκλογές».

Εδώ και καιρό, επισημαίνει ο Rubiales, τόσο στην Ισπανία όσο και αλλού, «οι εκλογές δεν κερδίζονται, αλλά χάνονται. Τις χάνει αυτός που είναι πιο απαξιωμένος». Αυτό έχει αποτέλεσμα σήμερα ο στόχος της προεκλογικής εκστρατείας «να μην είναι να δημιουργήσει οράματα στους πολίτες, αλλά να καταστρέψει τον αντίπαλο».

Μετά τη δικτατορία, «όλοι νομίζαμε ότι είχαμε δημιουργήσει μια δημοκρατία, αλλά μετά ανακαλύψαμε ότι είχαμε δημιουργήσει μια κομματοκρατία. Ολοι σήμερα αναγνωρίζουν ότι τα κόμματα έχουν μεγαλύτερη δύναμη από αυτή που θα έπρεπε να έχουν και ο κυρίαρχος λαός και η κοινωνία των πολιτών παίζουν πολύ μικρότερο πρωταγωνιστικό ρόλο από αυτό που θα έπρεπε να παίζουν». Και εδώ οι δημοσιογράφοι έχουν μεγάλη ευθύνη. Η διαφθορά, π.χ., «θα εξαφανιζόταν σε ένα λεπτό, αν οι δημοσιογράφοι απλά έλεγαν την αλήθεια».