το δώρο του δημάρχου

Οπως έγραφε χθες κιόλας ο Αδάμ Αδαμόπουλος, η Φινλανδία, μισή σε πληθυσμό από την Ελλάδα, αλλά με διπλάσιο κατά κεφαλήν εισόδημα από εμάς, έχει εθνική στρατηγική για τα δάση της, αλλά τώρα και για την ανάπτυξη και εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης. Να συμπληρώσω, γιατί όλα δένονται μεταξύ τους, ότι έχει και άπαιχτα προγράμματα Γενετικής, συνδεδεμένα με τα πανεπιστήμιά της.

Γενετική σπούδασε η Μαρία, έκανε μεταπτυχιακό στο Παρίσι και εκεί την «πέτυχε» η φινλανδική ιδιωτική εταιρεία-κέντρο Γενετικής, που συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο της Φινλανδίας και την τσίμπησε. Δεν της υποσχέθηκαν μόνο καλά λεφτά αλλά και όλες τις παροχές για το ερευνητικό της έργο.

Πήρε τα μπογαλάκια της, την άρνηση της μάνας «πού πας στην άλλη άκρη; δεν αντέχω το κρύο» κι έναν γλόμπο-ήλιο, το φωτιστικό που έχουν στα σπίτια τους για να καλμάρουν και να χαλαρώνουν οι Φινλανδοί, και εγκαταστάθηκε κάπου στο Ελσίνκι, ανάμεσα στα φιορδ. Την είδε ο Βίκινγκ μελαχρινή κι όμορφη, ήταν κι αυτός φιλέλληνας και προέκυψε έρωτας δυνατός, γάμος πολιτικός και η μεταφορά συγγενών από και προς τη Φινλανδία.

Δεν άργησε να γεννηθεί ο καρπός του έρωτα. Φυσιολογικά, διότι οι γυναίκες εκεί -αλλά και αλλού- ως επί το πλείστον και ω του θαύματος έχουν «φυσιολογικούς τοκετούς» και είναι πολύ λιγότερες έως και μετρημένες οι προσοδοφόρες για τους γιατρούς «καισαρικές». Α, το ίδιο λιγότερα είναι και τα ινομυώματα, άλλος πακτωλός… Εδώ, για να κάνουμε δυστυχώς κι αυτή τη σύγκριση, δύο όροφοι στα μαιευτήρια οι γέννες, ένας τα ινομυώματα.

Πάει, λοιπόν, η Μαρία στο σπίτι με το τρυφερούδι της και σε μια βδομάδα χτυπάει το κουδούνι. Ανοίγει και έκπληκτη βλέπει ένα τεράστιο χαρτόκουτο και απορεί αφού ξέρει πως δεν έχει παραγγείλει πλυντήριο. Εκπληκτος τη βλέπει και ο μεταφορέας και απορεί, αφού ξέρει ότι αυτό το δώρο το πηγαίνει σε κάθε λεχώνα της Φινλανδίας -εντάξει, όχι πάντα και παντού ο ίδιος.

Το χαρτοκιβώτιο είχε μέσα ό,τι χρειάζεται το παιδί για έναν μήνα και βάλε: πάνες, σαλιάρες, φορμάκια, μπουφανάκια –κάνει και ψόφο εκεί–, αλοιφές, σαμπουάν, πούδρες, μπουρνουζάκι, πετσέτες, κουδουνίστρες… κι έναν φάκελο με σημείωμα για τους γονείς. Ο φάκελος ανοίχτηκε τελευταίος, αφού νόμιζε η Μαρία πως είναι ευχές του δημάρχου, αυτοπροσώπως. Τα τυπικά τυπωμένα. Αμ δε. Εσώκλειστη μια γελαστή φατσούλα, ευχές για το νεογέννητο και (το πείραγμα του δημάρχου) δύο προφυλακτικά.

Που αποδείχτηκαν λίγα τελικά, αφού η Μαρία περιμένει ήδη το δεύτερο παιδάκι της.

Γιατί αφηνόμαστε να ζηλεύουμε;