μπόχα

Μετά από το πολύμηνο κουρνιαχτό που ξεσήκωσε η ακροδεξιά ΝΔ, γκαστρώνοντας το εκλογικό σώμα της Χρυσής Αυγής με πατριδοκάπηλα συλλαλητήρια, σχολικές καταλήψεις μίσους και πογκρόμ προς όποιον  τολμούσε να ψηφίσει υπέρ της Συμφωνίας, μετά από τα πολύμηνα τύμπανα μίσους κι αλλοφροσύνης που βάραγαν αλύπητα όλα τα κυρίαρχα ΜΜΕ, τι απέμεινε; Μια επικυρωμένη Συμφωνία υποψήφια για Νόμπελ Ειρήνης κι ένας μεγάλος πληθυσμός βουτηγμένος στα σκατά του εθνικισμού και της θρησκοληψίας.

Εκεί που νομίζαμε ότι η ανθρώπινη βλακεία είχε ταβανώσει με τους οπαδούς του Αρτέμη Σώρρα κι η ακροδεξιά επιχειρηματολογία είχε πιάσει πάτο με τον εξωγήινο του Κ. Μητσοτάκη, αυτή η κοινωνία απέδειξε ότι μπορούσε να το πάει ακόμα πάρα πέρα. Ζέχνει παντού ο τόπος. Από τη Χίο ως την Ημαθία κι από την πρωτεύουσα ως την συμπρωτεύουσα. Βεβαίως, αυτά τα καμένα μυαλά που άφησε πίσω της η Συμφωνία των Πρεσπών δεν κάηκαν μέσα σε ένα φεγγάρι. Απλά η παρούσα κυβέρνηση είχε πετύχει να λειτουργήσει ως δημοκρατικό ανάχωμα στην ακροδεξιά και νενοναζί σαπίλα.

Αυτό που επαληθεύτηκε περίτρανα είναι ότι η μνήμη, τελικά, έχει κοντά ποδάρια. Χωρίς καλά καλά να έχει σηκωθεί η κοινωνία στα γόνατά της, από κει που την είχαν κάτω και χόρευαν καλαματιανά στο σώμα της, εμφανίζεται ξανά πρόθυμη να φιλήσει τα πόδια των τυράννων της. Ωραία λοιπόν, ας το κάνει. Ας πριονίσει το κλαρί που στηρίζεται. Δεν θα είναι η παρούσα κυβέρνηση που θα χάσει. Αυτή, μέσα από τις ανασφάλειές της και τα αναπόφευκτα λάθη της, θα αφήσει στην ιστορία θετικό πρόσημο. Αν αποχωρήσει, θα αποχωρήσει με το κεφάλι ψηλά, έχοντας κερδίσει το μεγάλο στοίχημα.

Αν το επιθυμεί λοιπόν η κοινωνία, ας πάρει γραμμή από το Μακελειό. Ας στηρίξει στις εκλογές ακροδεξιά και νεοναζί που τόσο πολύ ποθούσε να το κάνει. Έλα όμως που τις έκοβαν τις συντάξεις, καταργούσαν τη νοσοκομειακή της περίθαλψη, τα εργασιακά της δικαιώματα. Τώρα που νομίζει ότι τα καπάρωσε, ας ψηφίσει τους εφιάλτες της. Μονάχα μη γυρίσει μετά να γυρέψει βοήθεια. Όλοι εμείς οι πολίτες που την περίοδο των μνημονίων στηρίξαμε έμπρακτα το σύνθημα «κανείς μόνος του στην κρίση», δίνοντας όχι από αυτό που δεν μας περίσσευε αλλά αυτό που είχαμε, αυτή τη φορά δεν θα κόψουμε τη μπουκιά στη μέση. Όχι από εκδικητικότητα. Αλλά επειδή δεν ταΐσαμε ποτέ την ακροδεξιά και τον φασισμό.

Ας κοιμηθούμε βρε αδελφέ και μια φορά, όλοι μας, όπως στρώσουμε.