περσόνες…

Κυκλοφορούν μερικές περσόνες του θεάματος στις λεωφόρους [κανάλια] της τηλοψίας και απολαμβάνουν μεγάλη δημοσιότητα χωρίς να συντρέχει ιδιαίτερος λόγος. Ο ένας είναι, λέει, δημοσιογράφος, ο άλλος καλλιτέχνης [αοιδός, κάτι τέτοιο]. Λέει ο πρώτος ότι δεν θα είχε αντίρρηση να μπουν τα τανξ στο κτίριο της ΕΡΤ και ο δεύτερος κάτι ψιχάλιζε [έφτυνε είναι το σωστό] για «λούγκρες» που γουστάρουν τάχα τον πολύ Πολάκη, ο οποίος υπουργός Υγείας χορεύει το καλύτερο ζεϊμπέκικο που έχει δει στη ζωή του ο [τώρα θυμήθηκα] μουσικοσυνθέτης. Τέτοια.

Τους ανέχεται βέβαια η δημοκρατία – ευτυχώς να λέμε, διότι η παρουσία τους και μόνο προσφέρει ανέξοδη θεατρική διασκέδαση.

Είναι όμως διασκέδαση; Για να δούμε. Δεν είναι η παρουσία τους από τα αίτια για τον εκφυλισμό της επικοινωνίας, αντίθετα, δηλώνει αυτή η παρουσία ότι είναι το αποτέλεσμα της κατάπτωσης της κοινωνίας. Δεν είναι φαύλος κύκλος. Η χωρίς ήθος εποχή, ο ακραίος κυνισμός και η εγκληματική πολιτική του υπολογισμού [ό,τι δεν μετριέται είναι άχρηστο] εκ μέρους των περισσοτέρων είναι που οδήγησαν στον διασυρμό της «αγοράς», του λόγου και του πνεύματος.

Δεν ξέρω αν βγήκαν από τα ρούχα τους οι πολιτικώς ορθοί στο άκουσμα της λέξης «λούγκρα» ή αν κατάπιαν τη γλώσσα τους επειδή την εκστόμισε ένας θεωρούμενος καλλιτέχνης. Υπάρχει μια ταπεινωτική αντίληψη για την ισότητα, που θέλει τον καλλιτέχνη υπέρ τον μέσο όρο, να απολαμβάνει ασυλία για τα λόγια του και τις πράξεις του.

Ας πούμε ότι δεν είναι ταπεινωτική αυτή η αντίληψη και ότι είναι απόρροια μιας συμφωνημένης από την κοινή γνώμη γενναιοδωρίας, ώστε να μην περιορίζεται η ελευθερία του καλλιτέχνη. Ναι, να την έχει αυτήν την ελευθερία, ακόμη και αθυροστομία, όταν όμως δεν προσβάλλει αδύναμες κοινωνικές ομάδες, ή κάθε είδους ετεροτροπία, διότι τότε καταντάει χυδαίος και παύει να ερείδεται στην κοινωνική αποδοχή, μάλιστα μετατρέπεται σε λανθάνοντα (;) [κοινωνικό] ρατσιστή.

Δεν μπορούμε ελευθέρως να εκφραζόμαστε, όταν δεν μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι, όταν μολύνουμε την ευγένεια και την ευπρέπεια, που οφείλουν να διέπουν τις κοινωνικές σχέσεις.

Και καλά με τον ασματογράφο. Ο άλλος, που δηλώνει ότι είναι και δημοσιογράφος ο καψερός; Τι κρυπτοφασιστικό βιολί βαράει, αποδεχόμενος τις ορέξεις κάποιου φασιστοειδούς που εύχεται να μπουν τα τανξ στη Βουλή όταν [!] έρθει στα πράγματα η Νέα Δημοκρατία; Πού διάολο ζούμε και δεν ιδρώνει το αυτί κανενός υπευθύνου της περιλάλητης επικοινωνίας; Ποιος αποφάσισε ότι αυτός ο κύριος είναι το αγαπημένο παιδί των μίντια; Ποιος ο λόγος του; Πότε υπερασπίστηκε την κοινωνία, που πάσχει –μην ξεχνιόμαστε–, πότε αφουγκράστηκε την αγωνία της επιβίωσης των πολλών;

Καλός ο αέρας της «άνεσης» και η επίκληση φιλελεύθερων ιδεολογιών, αρκεί να μην ολισθαίνουν σε επικίνδυνα μονοπάτια σκέψης, στα οποία δεν υπάρχει γυρισμός παρά μόνο σε οδηγούν ντουγρού στην κατηφόρα τη μεγάλη – όλοι γνωρίζουμε ποια είναι αυτή η κατηφόρα, πολλοί την έχουν νιώσει στο πετσί τους [πολλοί λαοί, εννοείται].