Ακόμα και το σταλινικό σύνταγμα του 1936 να έφερνε ο Τσίπρας στην Βουλή, ο Κουτσούμας όχι θα έλεγε.

Μην αμφιβάλετε καθόλου για αυτό. Μπορεί για τον Δ. Κουτσούμπα και την ηγετική ομάδα του Περισσού ο Στάλιν και το σύνταγμα που επέβαλε  να αποτελούν ί πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση, αλλά δεν προέχει αυτό.  Αυτό που προέχει είναι να πέσει η κυβέρνηση Τσίπρα. Ξεκινώντας από  εντελώς διαφορετική ιδεολογική και πολιτική αφετηρία από αυτήν της ΝΔ, το ΚΚΕ καταλήγει να ταυτίζεται με την ηγεσία Μητσοτάκη στον τελικό στόχο. Στην ανατροπή της κυβέρνησης. Οποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό ι δεν μπορεί να αντιληφθεί και να εξηγήσει το μένος που επιδεικνύει η ηγετική ομάδα  και θα συνεχίσει να επιδεικνύει  κατά της κυβέρνησης και προσωπικά κατά του Α.Τσίπρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε, αποτελεί και θα συνεχίσει να αποτελεί τον μεγάλο και αποκλειστικό εχθρό. Η μανία αυτή κρατά από την εποχή ακόμα του «Συνασπισμού». Η εξόντωσή του ήταν και είναι ο πυρήνας της πολιτικής του Περισσού. Πολύ περισσότερο που τώρα οι «οπορτουνιστές» έγιναν κυβέρνηση. Ετσι για αυτούς  δεν έχει καμία σημασία το γεγονός ότι στο σύνταγμα που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ κατοχυρώνονται μία σειρά ρυθμίσεις με τις οποίες εξασφαλίζεται τόσο ηεμβάθυνση της δημοκρατίας όσο και βασικότατα δικαιώματα των πολιτών αλλά και των  επόμενων γενιών.

Με άλλα λόγια δεν τους ενδιαφέρει: Η παροχή από το κράτος κοινωνικών υπηρεσιών και εισοδηματικών ενισχύσεων για ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης. Η καθολική πρόσβαση στην υγεία και την κοινωνική ασφάλιση όλων των πολιτών. Η εγγύηση από το κράτος της παροχής βασικών κοινωνικών αγαθών όπως το νερό και η ηλεκτρική ενέργεια. Η ενίσχυση της λαικής αντιπροσώπευσης με τα δημοψηφίσματα. Η κατάργηση του επαίσχυντου νόμου περί ευθύνης υπουργών. Η εξασφάλιση αναλογικού εκλογικού συστήματος και η κατάργηση των «δοτών» πρωθυπουργών.  Ο διαχωρισμός της Εκκλησίας από το Κράτος, η θρησκευτική ουδετερότητα της πολιτείας και η μη αναγνώριση της Ορθοδοξίας ως επίσημης κρατικής θρησκείας.

ΥΓ. Στο σύνταγμα που επέβαλε ο Στάλιν το 1936 υπήρξαν διατάξεις με τις οποίες άνοιξε ο δρόμος για τις δίκες του 36, του 37 και του 38, τις εκτοπίσεις και τις εκτελέσεις χιλιάδων διαφωνούντων κομμουνιστών. Ήταν τότε που το όνειρο έγινε εφιάλτης.