η μοναξιά του ναυτικού

Ένα ιδιαίτερο, δύσκολο, επικίνδυνο επάγγελμα. Ένα επάγγελμα που εκτός όλων των άλλων πρέπει να παλέψεις με την μοναξιά σου.

Αυτές οι ατέλειωτες ώρες μοναξιάς μέσα στη μέση του πουθενά, στους απέραντους ωκεανούς, στις θάλασσες όλου του κόσμου αλλά και στα λιμάνια.

Εκατοντάδες μέρες, χιλιάδες ώρες στην μοναχική καμπίνα του, σκεπτόμενος αγαπημένα πρόσωπα, κάνοντας όνειρα και αναπολώντας στιγμές ευχάριστες η μη από τη ζωή του.

Πόσες ώρες άραγε έχει περάσει κάποιος εκεί στο κοντρόλ της μηχανής παρακολουθώντας την κονσόλα, στην γέφυρα κοιτώντας τα αστέρια και το απέραντο γαλάζιο, ο γραμματικός στο κοντρόλ νυσταγμένος και προσπαθώντας να κράτησε τα μάτια του ανοικτά;

Χιλιάδες ώρες σκέψης με παρέα εμάς τους ίδιους. Το μάτι μας στο ρολόι. Τελείωσε και αυτή βάρδια, τελείωσε η φόρτωση. Καληνύχτα. Και αύριο πάλι απο την αρχή.