Δεν υπάρχει καμία επαφή με τον λαό, δεν υπάρχουν ρίζες σε κοινωνικές ομάδες, που έχουν υποστεί καταπίεση ή παντοιοτρόπως έχουν κηλιδωθεί από δεξιές και φιλελεύθερες κυβερνήσεις. Οταν τρεις κι ο κούκος αποτολμάνε να συστήσουν έναν τέτοιον σχηματισμό, κάτι που στην Ευρώπη έχει «κατακτηθεί» εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες, προκύπτει τραγέλαφος. Φαίνεται πως η τετραετής συνύπαρξη με ακροδεξιούς στην κυβέρνηση έτρωσε το αλώβητον ήθος της Αριστεράς και τώρα κανείς δεν τη θέλει· όσο δε κουρσεύει βουλευτές τόσο πιο απωθητική καταντά.
Δεν επέρχεται ώσμωση, πώς να το κάνουμε; Αλλος δώθε κι άλλος κείθε, δεν μπορεί να βρεθεί κοινός τόπος, ικανός για την «εισπήδηση» του ενός κόμματος στο άλλο. Είναι κάπως αργά για μια τέτοια ώσμωση γιατί απλώς τούτος ο λαός έχει διαμορφωθεί πολιτικά από τις απόλυτες αλήθειες που διεκδικεί το κάποτε μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς, το κάθε ένα από αυτά τα κομμάτια [οργανώσεις ή κόμματα].
Δεν είναι όμως δυνατόν να υπάρχουν δεκαπέντε αλήθειες π.χ., ας συμφωνήσουν σε μία και βλέπουμε. Να συμφωνήσουν; Μα τι λέμε τώρα! Βέβαια τώρα καταλαβαίνουν ότι μέσα στον καπιταλισμό, μέσα στις νεοδιαμορφωμένες γεωγραφικές συνθήκες, εάν θέλουν να κυβερνήσουν είναι αναγκασμένοι να καταλήξουν σε μία αλήθεια, που δεν είναι άλλη από την κατάληψη της εξουσίας.
Ο συνασπισμός της ριζοσπαστικής Αριστεράς [πιο ριζοσπαστική δεν γίνεται] αντιλήφθηκε εγκαίρως τη μεγάλη [αδυσώπητη] αυτή αλήθεια των νεωτέρων χρόνων και άρχισε να τα «μασάει». Και τώρα δηλώνει αριστερό τάχα κόμμα αλλά και αστικό [άμα θέλει ας κάνει αλλιώς] και δημοκρατικό και λοιπά. Πάνε τα επαναστατιλίκια και οι μεγαλοστομίες, τα σοσιαλιστικά ιδεώδη και άλλα που καταθλίβουν, τόσο από την κατάρρευση του υπαρκτού όσο και από τη δύναμη της τεχνολογικής εξέλιξης, καθώς και από τα νέα κράτη που δημιουργούνται διά του κατακερματισμού τους.
Οχι που θα μας άφηναν ατιμώρητους οι μεγάλες δυνάμεις· εάν δεν δηλώσεις την υποταγή σου στους «νόμους» του καπιταλισμού, σ’ έφαγε η μαρμάγκα. Το κυβερνών κόμμα της Αριστεράς το κατάλαβε, αλλά οι προσπάθειες που κάνει τώρα για σύμπραξη τάχα των προοδευτικών δυνάμεων δεν είναι δυνατό να τελεσφορήσουν – το πουλάκι έχει πετάξει.
Θα διατηρήσουμε, είπαν όταν είδαν τα δύσκολα, το κοινωνικό κράτος, θα υπερασπιστούμε τους κατατρεγμένους. Ναι, το είδαμε, το βλέπουμε. Δεν λέμε εντούτοις να φύγουν αυτοί και να έρθουν οι άλλοι – κρύος ιδρώτας περιλούζει μερικούς σε τούτη την προοπτική. Κάτι άλλο πρέπει να σκαρφιστεί τούτη η κυβέρνηση αν θέλει να μην περιφρονηθεί εντελώς από την κοινωνία.
Ας στρωθούν κάτω και να δουν τι έκαναν λάθος και εάν υπάρχει μικρή έστω πιθανότητα να επαναποκτήσουν τη λαϊκή εμπιστοσύνη, εάν βεβαίως δεν έχουν μεταλλαχθεί [φαίνεται όμως ότι αρκετοί δεν κατάφεραν να μη μεταλλαχθούν· οπότε;], Αυτό εξάλλου προαπαιτεί να υπάρχουν ακόμη σοβαροί άνθρωποι ανάμεσά τους…
