ντρέπομαι

Δημοσιογράφοι που σιωπούμε, πολιτικοί που καλύπτουν και γονείς που το μεσημέρι κατέθεταν ως μάρτυρες υπεράσπισής του προσπαθώντας να πολιτικοποιήσουν την υπόθεση και μιλώντας για σκευωρία (γιατί προφανώς όπως έγραψε κι ο Παντελής Μπουκάλας, επικαλούμενος τον εισαγγελέα της έδρας, «στην Υπερδνειστερία άλλη δουλειά δεν είχαν από το να σκευωρούν εναντίον κάποιου Νικ Γεωργιάδη»), και το βράδυ χάιδευαν τα δικά τους παιδιά για ν’ αποκοιμηθούν, μπορούμε τώρα να πνιγούμε στον βούρκο του καθωσπρεπισμού μας. Πριν προλάβουμε να πνίξουμε και τα παιδιά μας.

Δεν θα παραθέσω ξανά τα στοιχεία της υπόθεσης, στα οποία συνάδελφοί μου -αληθινοί και όχι αλά καρτ δημοσιογράφοι- έχουν αναφερθεί εκτενώς τις τελευταίες πέντε ημέρες. Επιτρέψτε μου όμως να ντρέπομαι. Για την εξαθλιωμένη δημοσιογραφία που της αρέσει η εικόνα κι όχι η ουσία, που ηρωοποιεί τους Κατσίφες, καταδικάζει τους Ζακ και σιωπά μπροστά στο έγκλημα, για την κοινωνία που κλείνει τη μύτη της στη δυσωδία, για όλους όσοι αναζητούν άλλοθι ασελγώντας στα πτώματα των αδύναμων αυτού του κόσμου για να εξυπηρετήσουν το συμφέρον τους. Επιτρέψτε μου να ντρέπομαι και να ζητώ συγγνώμη.