βροντώδης άγνοια – παχυλή βλακεία

Εκτός από τη βροντώδη άγνοια υπάρχει και η παχυλή βλακεία. Η πρώτη είναι συγγνωστή, η δεύτερη ασύγγνωστη, όταν πρόκειται για κόμμα εξουσίας και για έναν πολιτικό αρχηγό. Κανείς δεν πρέπει να έχει την απαίτηση να γνωρίζει ο επικεφαλής της ελληνικής Δεξιάς το έργο ενός όχι και πολύ γνωστού Γάλλου στοχαστή.

Ο Σερζ Λατούς ανήκει σ’ ένα τελείως διαφορετικό σύστημα σκέψης και ασχολείται με θέματα που είναι παντελώς άγνωστα στους οπαδούς του νεοφιλελευθερισμού. Ακόμη κι αν τα γνωρίζουν οι πιο ψαγμένοι απ’ αυτούς που τον υπηρετούν, τα θεωρούν τουλάχιστον γραφικά, σίγουρα αριστερές ανοησίες και οπωσδήποτε ελευθεριακές αρλούμπες.

Αλλωστε για τους οργανικούς διανοούμενους του καπιταλισμού-καζίνο οτιδήποτε δεν συνάδει με τη φυσική τάξη των πραγμάτων (όπως την εννοούν) είναι επικίνδυνο. Ματαιοπονεί όποιος προσπαθεί να την αμφισβητήσει, αφού η Ιστορία έχει αποφανθεί τελεσίδικα και δεύτερος βαθμός «εκδίκασης» δεν υπάρχει.

Οπότε στον πολιτικό που θαυμάζει τη Θάτσερ, τον Ρέιγκαν, τον Χάγεκ, τον Φρίντμαν, που μπερδεύει τον Ρουσό με τον Μοντεσκιέ, που δεν μπορεί να κρύψει τον απτόητο ελιτισμό του και μιλάει για αδαείς πλειοψηφίες, που αποθεώνει ό,τι είναι ιδιωτικό και βδελύσσεται ό,τι είναι δημόσιο, που μοστράρει τον λουστραρισμένο κυνισμό για αναπτυξιακό μοντέλο, δεν λένε κάτι οι περίεργοι όροι «ολιγαρκής αφθονία» και «αποανάπτυξη».

Είναι πολύ πιθανόν να πιστεύει ότι έχουμε να κάνουμε με κενές περιεχομένου στομφώδεις εκκεντρικότητες, με πομπώδεις αφορισμούς που απασχολούν μικρούς κύκλους ακαδημαϊκών και κάποιες σέχτες ακτιβιστών, αλλά δεν αφορούν τις κοινωνίες.

Βεβαίως θα μπορούσε το επιτελείο του να τον είχε προστατεύσει αν έπραττε το στοιχειώδες: να αναζητήσει δηλαδή στο διαδίκτυο τις σχετικές πληροφορίες, αλλά φαίνεται πως όσοι βρίσκονται σε θέσεις-κλειδιά δίπλα του μάλλον είναι περισσότερο φανατικοί απ’ αυτόν. Είπαμε ότι η βροντώδης άγνοια είναι συγχωρητέα.

Τι γίνεται όμως με την παχυλή βλακεία που παίρνει τα χαρακτηριστικά επιθετικής ασχήμιας και πωρωμένης αναίδειας; Εκεί τα πράγματα δυσκολεύουν και η επιείκεια δεν έχει θέση. Οταν φτάνει στη χώρα επίσημος προσκεκλημένος ένας πρόεδρος κράτους (εκλεγμένος, όχι δικτάτορας) δεν μπορείς να τον προσβάλλεις. Είτε συμφωνείς με την πολιτική του είτε διαφωνείς.

Εκτός αν είσαι ο αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ και έρχεται στην Ελλάδα ο Σόιμπλε ή το ΚΚΕ και επισκέπτεται τη χώρα ο πλανητάρχης (όποιος κι αν είναι αυτός). Οταν όμως είσαι σοβαρό (υποτίθεται) και υπεύθυνο (λέμε τώρα) αστικό κόμμα, δεν μπορείς να διακινείς ψέματα για να πλήξεις και να δυσφημήσεις έναν ξένο ηγέτη.

Μιλάμε για την ανακοίνωση-όνειδος της Ν.Δ. σχετικά με τον «φαραωνικό πύργο-κατοικία» του Εβο Μοράλες. Τόση ανοησία μέσα σε λίγες αράδες; Τέτοιο χοντροκομμένο ψέμα; Οι συντάκτες της ανακοίνωσης εξέθεσαν τη Νέα Δημοκρατία και τον αρχηγό της.

Αλήθεια, γιατί δεν είχαν βγάλει ανακοίνωση με ανάλογο περιεχόμενο όταν ο Τσίπρας συναντούσε τον Τραμπ, τον Πούτιν, τον Νετανιάχου, τον Ερντογάν, τον Σίσι; Η σχέση και των πέντε με τη δημοκρατία είναι το λιγότερο προβληματική. Αλλά μ’ αυτούς έχουμε νταραβέρια και δεν μας παίρνει να είμαστε αγενείς.

Ανάγωγα

Φαντάζεστε τι θα γινόταν στα δεξιά μέσα ενημέρωσης και πόσες ανακοινώσεις θα έβγαζε η Νέα Δημοκρατία και πόσα tweets ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αν ο Τσίπρας στη συνάντηση που είχε με τους νέους και τις νέες προχτές τους παρότρυνε να ακολουθήσουν τη συμβουλή του Ιταλού φιλοσόφου Τζόρτζιο Αγκάμπεν: «Το καθήκον της νέας γενιάς είναι η βεβήλωση του αβεβήλωτου»; Ε ρε γλέντια που θα είχαμε…