Εχει κοπάσει ο ενθουσιασμός εκείνων που διατράνωναν ότι η εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας, ακόμη και στις ευρωεκλογές, θα ήταν επιβλητική, ένας τάχα περίπατος.
Δεν είναι τόσο οι δημοσκοπήσεις αυτές που καταδεικνύουν τη συρρίκνωση της άκρατης αισιοδοξίας, όσο το κλίμα που αρχίζει και εμφαίνεται δειλά δειλά στους κύκλους εκείνους της Αριστεράς που ασκούσαν δριμεία κριτική στην κυβέρνηση για την υπογραφή των ταπεινωτικών μνημονίων.
Οι κύκλοι αυτοί έχουν αρχίσει να ζυγίζουν τα πολιτικά πράγματα και εκφράζουν τις ανησυχίες τους στην περίπτωση που επικρατήσει το κόμμα της αντιπολίτευσης, πανικό δε στην όχι και τόσο απίθανη εκδοχή να εκλεγεί με αυτοδυναμία.
Κουράστηκαν φαίνεται και αυτοί να είναι οργισμένοι και απογοητευμένοι· ό,τι είχαν να πουν το είπαν, εκτονώθηκαν, δεν βρίσκουν άλλα λόγια να εκδηλώσουν την αποστροφή τους.
Να υποστούμε, σου λένε, τη βαρβαρότητα και τον αντικομμουνισμό των Αδώνιδων, Κυρανάκηδων, Βορίδηδων και λοιπών «αστεριών» μιας σκληροπυρηνικής -όχι φιλελεύθερης όπως διακήρυσσε ο αρχηγός- και απαράλλαχτης εδώ και δεκαετίες Δεξιάς;
Προτιμάνε να πιουν το ποτήρι της πίκρας που προξένησε η γεμάτη υποχωρήσεις και εξαρτήσεις πολιτική της νυν κυβέρνησης, ακόμη και αν εξευτέλισε την έννοια Αριστερά, παρά να έλθουν αντιμέτωποι με την ολοκληρωτικής νοοτροπίας πολιτική αυτής της ενισχυμένης με ακροδεξιούς Δεξιά.
Εδώ που τα λέμε έχουν δίκιο να φοβούνται κάτι τέτοιο -φτάνει να ακούσει κανείς τι εξεμούν τελευταία οι άνθρωποι που στελεχώνουν το κόμμα της αντιπολίτευσης. Λόγος καθαρά εμφυλιοπολεμικός· είναι τόσο το μίσος τους, είναι τόσο χολερικοί οι ίδιοι, που τρομάζεις ακούγοντάς τους.
Δεν παύουν εντούτοις οι εκλογές να παραμένουν μια εξαπάτηση του εκλογικού σώματος, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα· τώρα, όμως, λένε, παίζεται το μέλλον της Αριστεράς (!) στη χώρα μας. Σιγά μη σπάσουν τα αυγά [της Αριστεράς].
Σημασία έχει να αποδοκιμαστούν τα δύο «μεγάλα» κόμματα και μετά ο ελληνικός λαός θα δει τι θα πράξει -μη νομιμοποιούμε με την ψήφο το σαθρό καθεστώς εξουσίας [«παλαιό» και «νέο» (sic)].
Δεν ξέρω αν έχει τόση σημασία η αδυναμία να φτιαχτούν κυβερνήσεις συνεργασίας, πάντως θα έχει γούστο να τους βλέπεις να ιδρώνουν και να ξεϊδρώνουν, να φωνασκούν και να επικαλούνται ηθικές αρχές και αξίες, να θυμούνται τον Περικλή και τον Κολοκοτρώνη και άλλα φαιδρά, που τα θυμούνται στις δύσκολες μόνο ώρες [τους].
Είναι μια καλή ευκαιρία οι εκλογές του Μαΐου για τα μικρά κόμματα -όσο πιο πολλά τόσο πιο ευχάριστη θα είναι η ατμόσφαιρα. Θα ανακατευτεί η τράπουλα, αδερφέ, και, ποιος ξέρει, ίσως να προκύψει κάτι αναπάντεχο, κάτι ελπιδοφόρο, ειδικά τώρα που ξέρουμε ότι ένα μικρό ποσοστό (3%, π.χ.) μπορεί να εκτιναχτεί αρπάζοντας μάλιστα την εξουσία. Μόνο με χαλαρή και σκωπτική διάθεση μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει τις εκλογές αυτές· η σοβαρότητα προϋποθέτει βεβαίως αυτήν τη διάθεση.
