Είναι γεγονός ότι το κυρίαρχο μοντέλο θεραπείας διαιωνίζει, αντί να επιλύει, το φλέγον θέμα της εξάρτησης, ακριβώς διότι δεν δίνει σημασία στην προσωπικότητα του εξαρτημένου παρά στο κέρδος που πηγάζει από τη φαρμακευτική αγωγή.
Αυτό είναι ντροπιαστικό για την Πολιτεία αλλά κυρίως για όσους έχουν ορκιστεί στον όρκο του Ιπποκράτη. Θα όφειλε κανείς να βασίζεται στο μοντέλο των πρώην εξαρτημένων της Αμερικής, που προχώρησαν στα αυτοδιαχειριζόμενα κοινόβια, χωρίς καμία κρατική αρωγή, τα οποία όμως κοινόβια έδιναν τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες να αναπτύξουν σχέσεις φιλίας και αλληλεγγύης, εκτίμησης και εμπιστοσύνης και εντέλει αγάπης, που είναι και το ζητούμενο στις γενικότερες ανθρώπινες σχέσεις.
Η πολιτική του επίσημου κράτους απέναντι στους εξαρτημένους καθορίζεται από «επαγγελματίες» της ψυχιατρικής, οι οποίοι αποδίδουν την εξάρτηση όχι στην καταπίεση του κοινωνικού και πολιτικού περιβάλλοντος αλλά σε μια δήθεν βιολογική και κληρονομική βλάβη των εξαρτημένων. Αυτό είναι βεβαίως απαίσιο· τους απαλλάσσει απλώς από τις τεράστιες ευθύνες τους, διότι οι ίδιοι οι κρατούντες είναι οι κύριοι υπεύθυνοι των εγκληματικών ανισοτήτων που επικρατούν στις κοινωνίες που οι ίδιοι διαπλάθουν.
Αυτό είναι και το μέγα σφάλμα της επίσημης Πολιτείας, το οποίο ακολουθεί πιστά η επιστήμη της Ιατρικής, ότι αρνείται δηλαδή να ερευνήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά ως αντανάκλαση του πολιτικοκοινωνικού περιβάλλοντος· ακριβώς διότι είναι υπεύθυνες γι’ αυτό το αντιανθρώπινο περιβάλλον.
Υπάρχουν θαυμάσιες σελίδες για την έκρηξη του προβλήματος των ναρκωτικών ουσιών στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ’80 και εντεύθεν. Πρόκειται για μια ακτινογραφία της χώρας όπου φαίνονται καθαρά η ελλιπής παιδεία, η μανία για πλουτισμό, η απληστία, η αρχομανία και όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν τον ανθρωπολογικό τύπο που διαμορφώνεται στο πλαίσιο της ελευθερίας της αγοράς. Οπου επικρατεί αυτή η φιλοσοφία [η ελευθερία της αγοράς] παρατηρείται και η αύξηση των εξαρτημένων, διότι προέχει ο βίαιος ανταγωνισμός, η απογοήτευση από προσδοκίες που γεννάνε οι καταναλωτικές διαφημίσεις, η διάλυση της οικογένειας, η δίψα για κοινωνική αναγνώριση και όλα τα συμπαρομαρτούντα.
Γιατί οι άνθρωποι γεμίζουν με ναρκωτικές ουσίες το επώδυνο κενό που προκαλούν οι νεωτερικές κοινωνίες και δεν επιλέγουν να αγωνιστούν για να αλλάξουν αυτή την κοινωνία;
Να μια απάντηση: «Από τις αρχές του 20ού αιώνα ο καπιταλιστικός πολιτισμός καλλιεργεί συστηματικά τη βουλιμική κατανάλωση, την παθητικότητα και την αρρωστημένη ενασχόληση με τον εαυτό και τις υπαγορευμένες από τη διαφήμιση επιθυμίες του, γιατί, απλούστατα, αυτός ο τύπος ανθρώπου μπορεί να υπηρετήσει τη συνεχή αύξηση του πλούτου των ήδη προνομιούχων του πλανήτη. Αυτός ο πολιτισμός είναι ένας βασικός λόγος που οι άνθρωποι, μαζικά πλέον, επιλέγουν την ευκολία της εξάρτησης από φάρμακα, αλκοόλ, τζόγο, διαδίκτυο, εργασία, δύναμη, χρήμα και γενικότερα το βόλεμα αντί για τον δύσκολο δρόμο της προσωπικής και κοινωνικής αλλαγής».
