Εδώ τα σώματα παίζουν -απλώς παίζουν, είτε χορεύουν είτε απλώς λικνίζονται είτε ακόμη ερωτοτροπούν. Α, έχουν σημασία οι ηλικίες των σωμάτων· κοντά στη δύση [τους] και λες και είναι στην ανατολή τους. Μιλάμε για πράματα και θάματα. Μετά τόσες δεκαετίες και εξακολουθούν να είναι νεανικά -όχι να νεάζουν ή να ηβάσκουν γελοιοτρόπως. Ο άνθρωπος, μας λέει το υψόμετρο, είναι η παιδική του ηλικία, και όλα τα άλλα κουραφέξαλα.
Χίλιοι μύριοι ψίθυροι «εκπροσωπούν» αυτά τα σώματα, είτε ζουν στα ξένα είτε σε παραθαλάσσια κλίματα. Λοιπόν: σώματα ερωτικά, παρά το βάρος των χρόνων. Σώματα όμορφα και «ανοιχτά» στις προκλήσεις της παλιάς νιότης και της θερμοκρασίας που έχει πλέον ξεχαστεί.
Και ο κύκλιος χορός, ο αείζωος, ο πρωτουργός του παιγνιδιού και του έρωτα· γιατί τι άλλο από ερωτικό κάλεσμα είναι ο χορός και οι ορχηστές του [κυρίως αυτοί]. Και πού τα πας τα χελιδόνια; Χρόνια είχα να δω μαζώξεις τους· από πάνω σαν τηγάνι, από κάτω σαν βαμπάκι και στο πίσω μέρος σαν ψαλίδι. Τι θυμάται ο άνθρωπος όταν βρίσκεται στον γενέθλιο τόπο.
Αλλά και τι γίνεται όταν πρέπει να φύγεις; Γιατί πρέπει; Ποιος αποφασίζει αυτή την κανονικότητα; Φτωχοί όσοι δεν συμμετέχουν σε ορχηστικές συμμεθέξεις [έτσι νομίζω, όχι ότι είναι έτσι ακριβώς].
Και να, ο ήλιος παρεμβαίνει στον ερωτισμό των [γηραιών] σωμάτων και τα ομορφαίνει -μια κόλαση ομορφιάς. Ας έχουν -λέω μέσα μου- τέτοιες εμπειρίες οι άνθρωποι των πόλεων και του πολιτισμού και του καπιταλισμού, κυρίως του τελευταίου· έτσι, για τα χρόνια πολλά των ημερών. Τα δύσκολα αρχίζουν άμα τη επιστροφή εις πρωτεύουσαν.
