Διαβάζω τώρα, στο Πήλιο που βρίσκομαι, δοκίμιο του Σοπενχάουερ, που μου έδωσε προς χρήσιν η φίλη συγγραφέας Μαρία Παπαδημητρίου. Εκδόθηκε μετά τον θάνατο του συγγραφέα, έχει… προκλητικό τίτλο: «Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο» (Πατάκης, μετάφραση Μυρτώ Καλοφωλιά, πάει και καλά σε πωλήσεις!) και σ’ αυτό ο Σοπενχάουερ εισηγείται τον όρο «εριστική διαλεκτική». Σημειώνει, κάπου στην αρχή:
«Η έμφυτη ματαιοδοξία μας, που είναι ιδιαίτερα εύθικτη όταν πρόκειται για τη νοητική μας ικανότητα, δεν επιτρέπει να δεχτούμε πως η αρχική μας τοποθέτηση ήταν εσφαλμένη και ότι η θέση του αντιπάλου μας ήταν η σωστή. Η λύση σε αυτήν τη δύσκολη κατάσταση θα ήταν να μπαίνουμε στον κόπο να σχηματίζουμε σωστές απόψεις. Γι’ αυτό θα έπρεπε κανείς να σκέφτεται προτού μιλήσει. Ομως στους περισσότερους η έμφυτη ματαιοδοξία συνοδεύεται από φλυαρία και εγγενή ανειλικρίνεια. Οι περισσότεροι μιλούν προτού σκεφτούν, μάλιστα, αν αντιληφθούν πως έχουν άδικο, επιθυμούν να αποδειχθεί το αντίθετο».
Υπάρχουν τέτοιοι πολιτικοί μεταξύ μας; Ρητορικό ερώτημα!
